Foto ter illustratie.
Thinkstock Foto ter illustratie.

Exclusief voor abonnees

Mijn geheim. Britt heeft een affaire met een BV: “Twee dagen per week leven we samen. Maar als hem iets overkomt, zal ik het moeten lezen in de krant”

Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. Redactrice Sabine Vermeiren luistert elke week naar een Vlaming die wél praat. Eén keer alles op tafel. En dan nooit meer. Vandaag: in een koffiebar, najaar 2017, veranderde het leven van Britt. Betekenisvolle blikken, een wederzijdse vonk. Sindsdien heeft ze een affaire. Eén van de stomende, passionele soort. Maar het is moeilijk. De man met wie ze twee dagen per week samenleeft, is getrouwd. En: hij is een Bekende Vlaming. "Als ik hem op televisie zie, ben ik natuurlijk fier. Tegelijk denk ik: verdomme, ík wil daar op die eerste rij zitten."

Ook een geheim? Mail sabine.vermeiren@persgroep.be

"Die affaire, ik voel me daar écht niet goed bij. Ik ga nu zelfs naar de psycholoog. Je moet weten: ik kiés hier niet voor. Het overkomt me gewoon. Niemand weet dit. Het heeft allemaal geen toekomst. Eigenlijk is het wachten op executie. Ik moet iemand anders zoeken. Maar ik wil niemand anders. Ik wil alleen hem. Soms denk ik: was ik hem maar nooit tegengekomen. Maar dat is onzin natuurlijk. Want dan had ik het allerschoonste in m'n leven gemist."

Ze springt van de hak op de tak, nog voor haar eigenlijke verhaal begonnen is. Het rolt eruit en ze wil het allemaal ineens gezegd hebben. Hoe graag ze hem ziet en hoe graag hij háár. Hoe het voelt alsof ze echt voor elkaar gemaakt zijn, ook al zou hij in leeftijd haar vader kunnen zijn. Maar dus ook: hoe hopeloos het is. En hoe ze gebukt gaat onder angst, schaamte en onzekerheid. Het is een verhaal dat eigenlijk niet klopt voor de vrouw die hier vandaag zit. Dertig, hoogopgeleid, goeie job. Van het type dat geen make-up nodig heeft om er op haar best uit te zien. Zo'n vrouw van wie je denkt: 'Daar valt nu 'ns élke man voor.' Een pareltje. Maar andere mannen interesseren haar niet. Want de enige die ze ziet staan, is hij.

Foto googelen

"Ik heb hem twee jaar geleden leren kennen. Het bedrijf waarvoor ik werk, deed iets voor het goede doel en had daarvoor een paar Bekende Vlamingen geëngageerd. Hij was er één van. Omdat we wat praktische dingen moesten afspreken, besloten we vooraf even samen te zitten. Gewoon hij en ik. Bij een kop koffie. Onschuldig. De planning overlopen."

"Ik kan het niet anders omschrijven dan: dat voelde die eerste dag al meteen alsof wij elkaar lang kenden. Dat klinkt nu als een cliché, maar het was echt zo. We zijn beginnen te vertellen en raakten niet uitgepraat. Over die goededoelactie, natuurlijk. Maar ook over zoveel meer. Zijn gezin en zo. Ik was de parking nog niet af of hij stuurde al een bericht. 'Ik vond het leuk met je'."

"Een week later zagen we elkaar terug. Intussen waren er al veel berichten gestuurd. Opnieuw hebben we daar uren gezeten. Op het einde van de avond hebben we gekust. Aan de toekomst dacht ik toen nog niet. Ik liet me meeslepen en genoot van wat er was. De aantrekkingskracht. De spanning. Natuurlijk wist mijn verstand wel dat het niet goed was wat ik deed. Maar het voelde zo heerlijk dat ik dacht: 'Ach ja'."

"Vanaf dan zagen we elkaar elke week. In koffiebars. Op restaurant. En ook al snel bij me thuis. Ik ben single, thuis hadden we privacy. Was ook nódig, want overal waar we kwamen, herkenden ze hem natuurlijk. Hij komt op televisie. Zelf kende ik hem al van toen ik een klein meisje was. Al moet ik zeggen: die bekendheid, ik heb daar al meteen op de dag van onze eerste ontmoeting los doorheen gekeken. Ik heb nooit dat 'wauw'-gevoel gehad, zo van: 'hey, ho, ik heb hier te doen met een Bekende Vlaming'. Ik heb niks met bekendheid. Integendeel. Zijn bekendheid is voor ons veel meer een vloek dan een zegen. Onopgemerkt buitenkomen: dat is er voor ons gewoon niet bij. Als we ergens zitten, zié je mensen gewoon staren en gissen. Soms checken ze zelfs z'n foto op Google. 'Is het 'm echt?' Eerst vond ik het gek hem op tv te zien, na een tijdje raakte ik eraan gewend. Ik zie hem daar zoals hij echt is. Dan ben ik fier op hem. Tegelijk denk ik: 'Verdomme, ík wil daar op de eerste rij zitten."

"Ik wist natuurlijk dat hij een gezin had. Een vrouw, kinderen. Dat had hij me al op de eerste dag gezegd. Eerst kon ik daar nog wel mee om. Ik had niet echt last van jaloezie of zo. Van bij mij reed hij naar z'n huis en dat was oké. Hij loog daar ook niet over. Hij is over zijn situatie altijd bloedeerlijk geweest. Hij zou niet scheiden, zei hij. De dingen liggen bij hem thuis nogal complex. Ook financieel en zo. Zijn vrouw en hij leiden een leven als broer en zus. Hij kan niet bij haar weg en wil dat ook niet, in functie van de kinderen. Mocht hij me vroeger hebben leren kennen of waren de omstandigheden anders, hij zou voor mij kiezen, zegt hij. Ik geloof echt oprecht dat hij van mij houdt. Maar het kan niet en ik moet daar vrede mee nemen. Al is dat moeilijk. Ik heb geen officiële rol in z'n leven. Wat als hem morgen iets overkomt? Ik zal het moeten lezen in de krant."

"We zijn nu in een situatie aanbeland waarin we elkaar geen dag meer kunnen missen. Zijn vrouw weet nog altijd van niks, hij doet alles achter haar rug. Elke ochtend word ik wakker met een sms van hem. We houden de hele dag door contact - dertig tot vijftig berichten. En elke avond wenst hij me goeienacht. 'Always in my mind, forever in my heart', schrijft hij dan."

Kinderwens

"Twee dagen per week heb ik hem exclusief voor mij. Dat is op dinsdag en vrijdag. Dan zegt hij thuis dat hij weg is voor z'n werk. In werkelijkheid komt hij naar mijn appartement en zijn we de hele dag samen. Vaak rijden we naar zijn buitenverblijf in de Ardennen. Die plek voelt intussen als m'n tweede thuis. Dan vrijen we en liggen we uren in bed. Zoals wij seks hebben: ik heb dat nooit met iemand gekend. Ik voel me op mijn gemak, kan hem zeggen wat ik fijn vind. Dat heb ik nooit gehad. Hij ook niet. Soms praten we alleen maar. Tegen de avond krimpt mijn hart ineen, want dan weet ik dat het weer ophoudt. Daar heb ik verdriet over, maar ik toon het hem niet. Het zou niet helpen. Een paar keer gingen we op weekend. Dat was de hemel. Maar ook hartverscheurend. Dan is het in de auto, op terugweg naar huis: alleen maar huilen."

"Ikzelf ben 30, hij is 55. Je zal daar over denken: hoe ráár. Zelf zou ik vroeger misschien ook op die manier naar zo'n koppel hebben gekeken. Maar dat leeftijdsverschil is helemaal geen punt tussen ons. Ik weet: hij zou mijn vader kunnen zijn. Maar hij ziet er nog goed uit. Ik voél me ook niet jonger of zo. Er is veel dat ons bindt. We zijn sterke karakters, zijn alle twee ambitieus, alle twee rechtuit, to the point. Hij herkent zich in mij, zegt hij. Andersom val ik op zijn maturiteit. Zijn levenservaring. Ik zou nooit met een man van mijn leeftijd kunnen zijn."

"We zijn nu twee jaar samen en zitten in een onmogelijke situatie. Ik heb een kinderwens en hoe graag hij me ook een kind zou geven, we weten dat het niet kan. Vaak denk ik: 'Ik moet hiermee stoppen'. Maar ik heb de kracht niet om het te verbreken. Zelf zegt hij ook weleens dat ik iemand anders moet zoeken. Maar echt menen doet hij dat niet. Het zou ook niet lukken, want ik sta niet open voor anderen. Intussen merk ik bij mezelf ook jaloezie. Op zondag bijvoorbeeld, als hij bij zijn vrouw is, loop ik de muren op. Dan moet ik voor mezelf afleiding zoeken."

Reddeloos verloren

"Wat ik nu tegen jou vertel, weet maar één vriendin. Verder durf ik het niemand te zeggen. Ik schaam me, niet om hem, maar om de uitzichtloze situatie waarin ik ben beland. En ook: ik vertrouw niemand. Stel dat onze relatie uitlekt. Hij zou in de problemen komen. Sinds een tijdje ga ik naar een psycholoog. Het heeft me drie sessies gekost om te durven zeggen waarvoor ik kwam. Toen ik het eenmaal gezegd had, en ook nu vandaag met jou, voelde ik wel opluchting.

"Mijn toekomst is één groot vraagteken. Ik ben bang. Bang dat hij wegvalt en dat ik reddeloos verloren zal zijn zonder hem. Tegelijk denk ik dat we allebei weten dat dit op een dag ophoudt. Hoe of door wie: daar wil ik nu nog niet aan denken.”

Lees hier nog meer verhalen uit de reeks Mijn geheim.

Lees ook: Anna (73) nam wraak op een vriendin: “Aan de seks had ik niks. Maar dat gevoel van revanche: onbetaalbaar”

Lees meer