Beeld ter illustratie
Shutterstock Beeld ter illustratie

Exclusief voor abonnees

Mijn geheim (deel 5). Anna (73) nam wraak op een vriendin: “Aan de seks had ik niks. Maar dat gevoel van revanche: onbetaalbaar”

Geheimen. We steken ze weg, houden ze stil, bewaken ze met ons leven. HLN-redactrice Sabine Vermeiren ging luisteren naar acht Vlamingen die wél praten. Eén keer alles op tafel. En dan nooit meer. Vandaag deel 5: Anna (73) naam wraak op de vriendin die haar man inpikte. Lees de volledige reeks hier

Anna wist al een tijdje dat haar man vreemdging. Maar dié boodschap zag ze niet aankomen: het was met haar beste vriendin. Op eenzelfde nietsontziende manier dan ze bedrogen was, nam Anna wraak nadat zij hem aan de deur had gezet. “Ze woonden nog geen drie weken samen of ik had m’n ex al terug in mijn bed. Míjn beurt voor een affaire.” Zelfde verhaal. Met omgekeerde rollen nu.

Anne is een voorname vrouw. Aanzien in het dorp waar ze woont, smetteloze reputatie. Het uiterlijk van een grande dame. Perfect gecoiffeerd kapsel. Gemanicuurde handen. Jurkje waarvan de snit verraadt dat het uit de betere boetiek komt. Het verhaal waar we vandaag over praten in een koffiebar, begint wanneer Anna vijftig is. Vandaag is ze er 73. Maar het is niet moeilijk om in haar trekken nog de vrouw te zien die ze toen was. Ooit was Anna een ‘bom’: razend knap, slank, hoogblond, lange benen. De jaren knibbelden wat aan dat ideaalbeeld, maar in de plaats kwam maturiteit en een zachtheid die je alleen ziet bij vrouwen vanaf middelbare leeftijd. Wat Anna vandaag vertelt, vertelt ze zachtjes en beheerst. De kwaadheid van toen ze vijftig was, is grotendeels weg. Haar hartsvriendin was ze voorgoed kwijt. Maar als Anna haar nog eens tegenkomt, voelt ze nog altijd waarom ze deed wat ze deed. Wat mensen ook zeggen over wraak: soms hélpt het.

De man waar het in dit verhaal over gaat, is Fred. Anna heeft z’n foto meegebracht. Een rijzige, knappe man van nu 65. Grijze, volle haardos. Aantrekkelijk voor¬komen, invloedrijke job. Moet nog altijd maar met z’n vingers knippen of de vrouwen liggen aan zijn voeten. Anna weet het als geen ander.

“Fred was niet zuiver op de graat”

“Ik was 26 toen wij een koppel werden. Fred 19. Ik kan zeggen dat het tussen ons liefde op het eerste gezicht was. Ik was halsoverkop verliefd, hij ook. Natuurlijk was er dat leeftijdsverschil. Maar — ik durf dat te zeggen — ik was knap. Je zag niet dat ik ouder was. En dus vonden wij dat verschil in leeftijd geen probleem en onze families eigenlijk ook niet.”

“Fred en ik zijn al snel gaan samenwonen. Dat ging goed, en na zeven jaar zijn we getrouwd. Een huwelijk onder de zon, in het buitenland. Een klein kapelletje, een lokale priester. Als in een droom. Achteraf is ons dat kwalijk genomen omdat niet de hele familie erbij kon zijn, maar zelf hebben wij daar geen spijt van gehad. Het was exact zoals we het altijd hadden gewild.”

“Na dat huwelijk heb ik al snel gemerkt dat Fred niet helemaal zuiver op de graat was. De vrouwen hingen rond hem als magneten. In zekere zin kon hij daar niet aan doen. Hij was te knap. Ik heb geprobeerd hem daartegen te wapenen. Maar dat lukte niet. Toen hij wat later ook nog promotie maakte en een machtigere positie kreeg, werd het alleen maar erger. Feestjes. Late vergaderingen. Secretaresses. Het vlees van Fred was zwak en hij bezweek.”

“Ik merkte het aan kleine dingen: hij had affaires. De klassiekers. Lippenstift op zijn kraag. Onbekend parfum op zijn kleren. Op zeker ogenblik ontwikkel je daar een zesde zintuig voor. Als ik hem erop aansprak, gaf hij wel eens iets toe. ‘Maar het zal beteren. Ik zal het nooit meer doen, dit was de laatste keer’, zei hij dan elke keer.”

Dit keer was het voor echt

“Toen we 27 jaar getrouwd waren, belde hij me op de terugweg van een voetbalmatch op. ‘Anna, ik moet je iets zeggen. Ik heb iemand leren kennen. Dit keer is het voor echt.’ Ik wou weten wie het was. Ik zal je zeggen: nooit is de grond harder onder m’n voeten weggezakt dan toen. Het was mijn hartsvriendin. Vanessa. Zij en ik, we kenden elkaar al jaren. We waren ooit collega’s geweest en waren ook nadien altijd goed bevriend gebleven. Niet dat we elkaar elke dag of elke week zagen. Dat hadden we niet nodig. Maar we konden altijd bij elkaar terecht, wisten we.”

“Hoe die affaire tussen Vanessa en Fred is ontstaan, heb ik nooit geweten. Ik heb het niet wíllen weten. Ik weet ook niet hoe lang het al bezig was. Zelfs vandaag ken ik daar nog altijd het antwoord niet op. Waren ze elkaar op café tegengekomen bij één van Freds nachtelijke uitstappen? Ik vermoed het. Waarom hij op haar viel? Geen idee. Ze was zeven jaar jonger dan ik. Slank. Niet per se knap van gezicht, maar een lijf om u tegen te zeggen. ‘Fred, vanavond vertrek je’, heb ik die dag aan de telefoon tegen hem gezegd. De maat was vol voor mij. Al zo lang had ik z’n affaires verdragen. Dit was de druppel. Met háár. Hoe kon hij?”

“Hij is vertrokken met z’n sokken en z’n slips. De dag erna belde hij me al terug. Of ik het niet kon laten passeren, wilde hij weten. Z’n verliefdheid zou wel overwaaien, zei hij. Dat was al zo vaak gebeurd, het zou nu niet anders gaan. Maar ik zei ‘nee’. Ik hoefde hem niet meer, het was genoeg geweest. In de dagen en weken die volgden, heb ik hard afgezien. Ik verloor wel dertig kilo. Al die ellende. Ik was niet alleen m’n man kwijt, maar ook m’n beste vriendin. Ik was kapot. Tegelijk wist ik dat ik nooit nog terug wilde naar datzelfde leven. Altijd die twijfel. ‘Klopt hij wel écht overuren?’ ‘Heeft hij wel écht een vergadering vandaag?’ Ik was het beu thuis altijd maar te zitten wachten op een man die niet thuiskwam. Zo’n situatie zou me nooit meer overkomen.”

Van het een kwam het ander

“We waren uit elkaar gegaan op het einde van november. Met Nieuwjaar stond hij voor m’n deur. Hij kwam me z’n wensen overbrengen, had zelfs een cadeautje bij. Ik liet hem binnen, we zijn beginnen te praten. Van het ene kwam het andere, en tegen het einde van de middag lagen we samen in bed. Op mijn verjaardag, geen twee maanden later, wéér van dat. Hij kwam langs, we babbelden en voor we het wisten, hadden we seks. In de weken daarna verhoogde de frequentie. Fred nam elke gelegenheid te baat om bij me langs te komen. Soms ‘zomaar’. Soms met een boeket bloemen. Maar altijd: met veel goesting om te vrijen. Op een avond, toen hij weer eens in mijn bed lag, vergat hij de wekker te zetten. Ik besefte dat en had kunnen ingrijpen. Ik had Fred kunnen wekken en de situatie kunnen ontmijnen. Ik had kunnen zeggen: ‘Ga naar huis.’ Maar dat deed ik niet. Ik heb niet veel geslapen die nacht. Ik dacht aan Vanessa. En aan hoe ze zich moest voelen op dat moment. Ik zweer je: geen grein medelijden heb ik gevoeld. Het was exact wat ze verdiende.”

“De rollen waren nu omgedraaid. Terwijl zij thuis zat te wachten, hadden mijn ex en ik een affaire. Meestal kwam hij bij mij en hadden we seks. Maar vaak gingen we ook uit eten en gedroegen we ons als een verliefd stel. Hand in hand. Elkaar kussen. We reden dan meestal een paar dorpen verder om niet meteen herkend te worden. Fred nam grote risico’s, vond ik. Hij kende zoveel mensen, we hadden gemakkelijk betrapt kunnen worden.”

“Genoot ik echt van die affaire? Nauwelijks. De seks die we hadden, was betekenisloos voor mij. Ik denk niet dat ik er veel bij voelde. Wat ik wél duidelijk voelde, was een gevoel van wraak. Deze keer had ík de touwtjes in handen. Was ík de minnares. Maakte ík elders een vrouw misschien verdrietig. Wie mij kent, weet dat ik zo niet ben. En dat ik in het gewone leven eigenlijk heel zachtaardig ben. Maar toen, in die situatie, voelde die macht heerlijk. Ik nam revanche en het hielp.”

Playboy

“Had het aan Fred gelegen, die affaire was blijven duren. Ik heb er uiteindelijk zelf een einde aan gemaakt. Ik vond de situatie onhoudbaar. Voor een tijdje had het me voldoening gegeven. Maar dit was niet de manier waarop ik wilde leven. Ik heb tegen Fred gezegd dat het afgelopen moest zijn. Dat heeft hem pijn gedaan. Nog maanden is hij me blijven bellen. Dat duurde soms uren, die telefoontjes. Fred wilde me terug. Maar ik zag het niet meer zitten. Hij zou altijd een playboy blijven, wist ik. Sommige mannen veranderen nooit.”

“Met Vanessa is de vriendschap van de ene dag op de andere opgehouden. De dag nadat Fred z’n affaire opbiechtte, ben ik naar haar toe gereden. ‘Waaróm?’, vroeg ik haar. ‘En wat denk je hem in godsnaam te kunnen geven?’ Ze kon er geen antwoord op geven. Ik ben razend weer vertrokken. Toen ze op een dag in het ziekenhuis lag, drong ze erop aan dat ik op bezoek kwam bij haar. Ik ben gegaan, maar vraag me niet waarom. Toen ik daar zat, voelde ik niks van genegenheid meer. Ik dacht: ‘Je moest eens weten. Ik slaap nu met jóuw man.’ Alles wat er ooit aan vriendschap was geweest, was weg. En ik voelde nul behoefte om het weer terug te krijgen.”

“Ik ben elk vertrouwen in mannen kwijt”

“Na Fred heb ik niemand meer gehad. Ik heb al twintig jaar geen seks meer. Dat neem ik hem kwalijk. Ik ben elk vertrouwen in mannen kwijt. Ik heb wel eens een date gehad. Maar als een man tijdens een etentje nog maar mijn arm aanraakte, blokkeerde ik al. Soms mis ik dat wel, een man. Als ik koppels arm in arm zie lopen op straat, kan ik weleens jaloers zijn.”

“Fred zie ik soms nog. We kregen tijdens ons huwelijk een zoon en onlangs waren we daar alle twee geïnviteerd voor een communiefeest. Ik betrap mezelf er dan op dat ik veel staar naar hem. Ik ben nooit gestopt met Fred graag te zien. Ook al is hij nog steeds samen met Vanessa. Zij en ik, we spreken niet. Op een communiefeest is ze boos vertrokken omdat ze niet kan verdragen dat Fred en ik nog goed overeenkomen. Eerlijk gezegd: ik verkneukelde me daarin. Op mijn zoon na is er niemand die weet dat ik altijd zal houden van Fred. Mocht ik hem terug willen, ik hoef het maar één keer te zeggen, denk ik. Gezamenlijke kennissen van ons zeggen me dat Fred er zo’n spijt van heeft en dat hij nooit bij me weg had mogen gaan. Er zijn al keren geweest dat ik denk: ‘Laat het ons opnieuw proberen.’ Maar dan denk ik weer aan wat hij me vroeger allemaal heeft aangedaan. Het eindeloze bedrog, steeds opnieuw. En dan besef ik: ‘Nee’.”

“Hij is geen haar veranderd”

“Ik heb niemand ooit verteld over de geheime affaire die ik had met Fred. Ik hield na de breuk niet zoveel vrienden over en er was niet meteen iemand met wie ik het kon delen. Dat ik het nu alsnog eens kan vertellen, doet deugd. Vanessa heeft nooit iets geweten, daar ben ik vrijwel zeker van. Er waren momenten dat het kriebelde en dat ik haar alles had willen vertellen. Gewoon omdat ik haar daar pijn mee had kunnen doen. ‘Toen Fred gisteren die vergadering had? Weet je waar hij toen écht was? In mijn bed.’ Oh, hoe graag had ik haar gezicht gezien als ik haar dat vertelde. Maar ik heb gezwegen. De wraak was zo ook al zoet genoeg.”

“Fred is nu met pensioen en ik hoor nog weleens iets vertellen over hem. Hij is geen haar veranderd. Hij heeft nog altijd affaires. Hij kan dat. Fred hééft iets. Iedereen weet dat, iedereen ziet dat. Ik denk niet dat Vanessa een goed leven heeft met hem. Wat ik nu zeg, is misschien gemeen. Of egoïstisch. Maar ik schep daar plezier in. Ze had maar met haar handen van Fred moeten blijven. Van iemands man blijf je af. Punt. Zo eenvoudig is dat.”

De volledige reeks lees je hier.

Lees hier deel 4: Joris wil al sinds z’n twaalfde een meisje zijn: “Ik trok dat jurkje aan en alles viel in z’n plooi”

Lees hier deel 3: Rik (61) werd misbruikt op internaat: “Als meneer Verschueren klaar was met me, moest ik m’n handen wassen en mijn tandjes poetsen”

Lees hier deel 2Bankbediende Louise (65): “Ik wist het binnen de seconde: ik zou stelen. Punt”

2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Catherine MISTIAEN

    Seks voor een man, is een doel op zich. Seks voor een vrouw, is een middel ...

  • Vera Clinckers

    Ik ken het gevoel. Ik heb ook zo mijn revanche gehad :-)

Lees meer