Getty Images

Niet iedereen krijgt rozen: deze vrouwen werden gedumpt op valentijn

Het is een beetje een ongeschreven regel: je dumpt niemand op feestdagen als Nieuwjaar, Kerstmis, de ander zijn of haar verjaardag en al zeker niet op valentijn. Toch overkwam het deze drie vrouwen. Ze vertellen hier openhartig hun verhaal.

Marie (30): “Valentijn is altijd een van mijn favoriete dagen geweest. Ik ben een romanticus pur sang en hou van heel het kitscherige gedoe dat ermee samengaat, inclusief bloemen, chocolade en een etentje bij kaarslicht. Ik keek vorig jaar dan ook heel de dag al reikhalzend uit naar de avond met mijn nieuwe vriend, denkend aan welke outfit ik zou aantrekken voor ons dinertje in een fancy restaurant en welke bloemen hij voor me zou gekocht hebben - hij wist immers al dat rode rozen m’n absolute favoriet waren. We waren net geen jaar samen, dus het was onze eerste valentijn samen. Ik was er ook rotsvast van overtuigd dat hij iets leuks gepland zou hebben. Ik kwam thuis en vond de rode rozen (cha-ching!), inclusief kaartje van de bloemist: “Gelukkige Valentijnsdag!”. Alleen zat er nog een handgeschreven briefje bij. Er stond op te lezen: “Liefste Marie, ik haat het om dit te doen, maar ik kan deze avond niet met je op date gaan. Nooit meer eigenlijk ...” Even dacht ik: “Dit is een mop.” Natuurlijk wist ik dat het niet om een grap ging, maar toch kon ik niet geloven dat hij mij gedumpt had mét een boeket bloemen en dat op Valentijnsdag. Als ik achteraf terugkijk op de relatie hield ik misschien meer van hem dan hij van mij. Dit jaar vier ik valentijn gewoon met mijn vriendinnen, minder kans op drama en minstens even leuk.”

Lize (33): “14 februari is voor mij sinds de kleuterklas niet alleen Valentijnsdag maar ook de verjaardag van mijn beste vriendin. Twee jaar geleden vroeg ze dan ook om met onze vriendengroep te gaan bowlen en daarna gezellig iets te gaan drinken. Ik was op dat moment 3,5 jaar samen met mijn toenmalige vriend. Aangezien er geen romanticus in beiden van ons schuilt, gingen we in op haar uitnodiging. De avond verliep gemoedelijk en de cocktails gingen vlotjes naar binnen waarop ik uiteindelijk voorstelde om bij ons thuis verder te vieren. Het café was bij ons in de buurt, dus gingen mijn vriend en ik te voet. Hij was erg stil en al snel kwam het tot een verhitte discussie. Iets wat wel vaker gebeurde als we gedronken hadden. Ik gedroeg me egoïstisch, hij ook. Ik trok thuis nog enkele flessen cava open en begon te flirten en te praten met iedereen, behalve met hem. Tot hij me meenam naar de slaapkamer. We scholden elkaar de huid vol tot ik - erg dronken - vroeg: “Ben je het nu aan het uitmaken met me?” Waarop hij kordaat “Ja” antwoordde en vertrok. Ik weende uren aan een stuk, in het bijzijn van mijn beste vrienden. Enkele dagen later kwam hij zijn spullen ophalen. Achteraf bekeken waren we beter af zo. Voortaan vier ik valentijn alleen nog maar met mijn beste vriendin.”

Anne (28): “Mijn vriend en ik waren al bijna 5 jaar samen en de laatste tijd ging het niet meer goed. We deden zelden nog moeite voor elkaar en hij was vooral bezig met zijn werk. Echte romantici waren we niet, maar ook van seks kwam nog maar weinig in huis, buiten het wekelijkse verplichte nummertje, dat op zich zéker niet slecht was. Alleen leken we door de week eerder als broer en zus te leven dan als partners. Door zijn verslapte aandacht voor mij, merkte dat ik meer en meer met vriendinnen uitging en ook flirtte met andere mannen. Eerst onschuldig, maar op een avond volgde ook een passionele kus. Aangezien de andere ook in een relatie zat besloten we erover te zwijgen tegen onze partners en de zoen te vergeten. Maar ik merkte dat ook mijn vriend steeds meer afstand van me nam. Op een avond dat we apart de deur uit waren, ergens begin februari, kwam hij niet thuis slapen. Ik was hysterisch, huilde tranen met tuiten, maar was ook doodongerust. Misschien was hem iets overkomen? Al ging ik er eerder van uit dat hij stomdronken bij een andere vrouw in bed lag. Ik bleef hem bellen. Tot er eindelijk werd opgenomen. Een krakende, aarzelende stem klonk door de telefoon: “Sorry voor alles”. Ik was in shock. “Heb je mij bedrogen?”, vroeg ik redelijk kwaad. Er kwam een ijzige stilte. Die betekende zoveel als een “Ja” voor mij. Enkele uren later kwam hij thuis. Rode ogen en duizenden sorry’s volgde. Ik besloot hem ook te vertellen over mijn misstap. Hij werd razend dat ik het verzwegen had. We besloten om een weekje apart te wonen dus hij ging naar zijn ouders. Op Valentijnsdag kwamen dan de woorden: “Ik kan zo niet meer verder”. En hoewel ik dat ook wist en niet zoveel belang hecht aan valentijn, bleef dat heel hard om te horen, net op die dag. Onze break-up sleepte nog een hele tijd aan, en ik heb het nog altijd af en toe moeilijk. Maar uiteindelijk, een jaar later kan ik wel zeggen dat het waarschijnlijk de juiste beslissing was, ook al viel die uitgerekend op 14 februari.”

1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Lucy Brouwers

    Ik weet hoe da is deze Valentijn ook gedumpt door mijn vriend en het kwam door de moeder blijkbaar

Lees meer