4 Latt: “Iedereen in België is heel lief voor mij. Zeker Robs familie, en ook zijn omgeving. Toch mis ik soms de Thaise warmte en spontaniteit.”
Steven Richardson Latt: “Iedereen in België is heel lief voor mij. Zeker Robs familie, en ook zijn omgeving. Toch mis ik soms de Thaise warmte en spontaniteit.”

Exclusief voor abonnees

Rob (65) en Latt (46) pendelden drie jaar tussen België en Thailand voor ze trouwden: “Latt vreesde eerst dat ze mijn nieuwste speeltje was”

Een trip naar de opticien was hun eerste ‘date’. Maar daarna stapten ze met de ogen open in een liefde die blijft duren. Rob is ondertussen getrouwd met Latt en ze verdelen hun tijd tussen België en Thailand. “Toen ik de eerste keer in Pelt kwam, vroeg ik Rob: waar zijn alle mensen? Hebben ze zich verstopt?”

De attractie was onmiddellijk en wederzijds. “Hij leek zo ernstig, zoals hij daar zat te lezen in zijn boek”, zegt Onjira Kunawuttiporuchai (46), roepnaam Latt. “Daar hield ik wel van. Geen machogedrag, gewoon een goed gemanierde en discrete man. Hij zag er bovendien niet slecht uit. He is still handsome.”

“Ik viel meteen voor haar positieve energie”, zegt Rob Van Vlierden (65). “Ze straalde een bijzondere kracht uit. Dat ze mooi is en een strak wit T-shirt droeg, heeft natuurlijk ook geholpen.” (lacht)

Tijdens een vakantie in 2012 in Thailand lunchte Rob toevallig in het restaurant in Kanchanaburi waar Latt werkte. Hij vroeg haar om een gunst. Hij had een nieuwe bril nodig en slaagde er niet in om dat uit te leggen aan de opticien die geen woord Engels begreep. Latt zou hem vergezellen en vertalen. “En van het een kwam het ander”, vat Rob de zaken bondig samen.

4
Steven Richardson

Afstand en verlangen

Drie jaar lang werd er druk gependeld tussen België en Thailand, vier keer per jaar.

Rob: “Ik zat in de Bijzondere Jeugdzorg, een job die ik met hart en ziel deed, maar die vrij intens en belastend kon zijn. Ik werkte twee maanden en kon dan drie weken verlof nemen. Dat hebben we volgehouden tot 2015. De afstand maakte het verlangen alleen maar groter, en het weerzien zorgde elke keer weer voor vuurwerk. Maar hoe blij ik ook was om haar telkens terug te vinden, die vliegreizen waren slopend, en ook vrij duur.”

Latt: “We probeerden met elkaar te praten als we niet bij elkaar konden zijn. Maar we werkten beiden erg hard en veel, en bellen of mailen was moeilijk. Vanaf 2014 konden we Skypen, dat was een vooruitgang. Toen konden we elkaar tenminste zien, maar het gemis bleef.”

We zijn al met z’n vieren op vakantie geweest. Rob en ik, zijn ex en haar man. Veel mensen vinden dat vreemd. Maar we zijn goede vrienden

Latt

In 2014 kwam Latt voor de eerste keer op bezoek in België, voor een kleine maand. Een jaar later bleef ze drie maanden. Latt: “Toen wist ik zeker: ik zal Thailand missen, maar ik red het wel in Europa.”

Niet dat er geen verrassingen waren. Latt: “Toen ik de eerste keer in Pelt kwam, vroeg ik Rob: waar zijn alle mensen? Hebben ze zich verstopt? In Thailand is er voortdurend volk op straat. Er worden zaken verhandeld, er staan kraampjes, er wordt gekookt. Overal is drukte en lawaai. Hier was het oorverdovend stil. Dat is het nog steeds: je hoort hier in ons tuintje alleen de vogels. Maar nu vind ik het zalig: in de tuin werken, en genieten van de rust.”

De gewoonte om openlijk affectie te tonen, om over het hoofd van kinderen te aaien, om met de voeten naar voor te zitten... In Thailand is het hoofd het meest heilige deel van het lichaam, dat raak je dus niet aan. De voeten zijn het minst heilige, die verstop je dus best. Het was voor Latt wennen aan de faux pas die wij in haar ogen maakten. Maar alles went. Latt: “Natuurlijk knuffel ik de kleinkinderen, en uiteraard mogen ze door mijn haar wrijven. Ik pas me aan de gewoontes van het land aan.”

Wat moeilijk blijft, is dat organiseren en regelen waaraan wij zo gehecht zijn. Latt: “In Thailand loop je zomaar binnen bij iedereen. Je bent altijd welkom bij buren, vrienden of familie. Hier moet je eerst een afspraak maken. Iedereen in België is heel lief voor mij. Zeker Robs familie, en ook zijn omgeving. Toch mis ik soms de Thaise warmte en spontaniteit.”

“De warmte, ja. De hitte niet”, zegt Rob. “België heeft haar veranderd. Als we nu in Thailand zijn, zegt ze: was het hier altijd zo heet? Het is niet uit te houden.”

Papier hier

Er moest naar goede Belgische gewoonte een hele papierwinkel geopend worden om Latt in december 2015 met de juiste documenten permanent in België te krijgen. Als Rob praat over de dikte van het dossier dat ze nodig hadden, zit er tussen duim en wijsvinger toch wel zes centimeter. Rob: “Akte van geboorte, uiteraard, bewijs van goed gedrag en zeden en wat nog allemaal. Alles moest gelegaliseerd worden, en daarna moest de vertaling gebeuren door een bureau dat erkend is door de Belgische ambassade. Er leek maar geen einde te komen aan het aantal formulieren en stempels. Het feit dat Thaise mensen heel makkelijk een andere voornaam en familienaam kunnen aannemen, en dat ook doen – Latt is drie keer van naam veranderd -, maakte de procedure er niet simpeler op. We hebben alle kastjes en alle muren gezien, hier en in Thailand. Maar uiteindelijk kwam de dag dat we Latt gingen ophalen in de luchthaven. De controlepost had haar dossier welgeteld twee seconden bekeken, vertelde ze in de auto op weg naar huis. ‘Oef’ zeiden we, en toen vroegen we ons af waar het dossier eigenlijk was. In de emotie en opwinding van de ontmoeting hadden we al die moeizaam verkregen documenten in het karretje op de luchthaven laten liggen. Mijn zoon heeft nog nooit zo snel een u-turn gemaakt denk ik, maar het karretje stond nog steeds op de parking en de papieren lagen er gelukkig nog in.”

Latt was amper twee maanden in België toen haar zoon Weeja op 22 februari 2016 in Thailand overleed in een motorongeluk. Omdat ze net in de inburgeringsperiode zat, mocht ze het land niet verlaten

Latt was amper twee maanden in België toen haar zoon Weeja op 22 februari 2016 in Thailand overleed in een motorongeluk. Omdat ze net in de inburgeringsperiode zat, mocht ze het land niet verlaten. Rob: “Dat was erg pijnlijk, en tegelijkertijd hallucinant. We hebben toen alles geprobeerd maar zo lang ze haar verblijfsvergunning niet had, moest Latt in België blijven. Zo is de wet nu eenmaal en er waren geen uitzonderingen mogelijk, tenzij we heel de procedure weer van bij het begin wilden opstarten. En dan waren we weer enkele jaren en duizenden dollars kwijt. Gelukkig hebben we later nog een bijzondere ceremonie voor hem in Thailand kunnen meemaken.” Latt zucht: “Het enige lichtpuntje was dat ik Rob had. Ik stond er niet alleen voor.”

4 Zoon Weeja vooraan op de foto. "Gelukkig hebben we later nog een bijzondere ceremonie voor hem in Thailand kunnen meemaken"
rv Zoon Weeja vooraan op de foto. "Gelukkig hebben we later nog een bijzondere ceremonie voor hem in Thailand kunnen meemaken"

Halftijds in Thailand

Een Belgische man en een Thaise vrouw. Werden er geen opmerkingen gemaakt? Rob: “Achter mijn rug zeker wel. Maar daar lig ik niet wakker van. Wij weten dat dit echt is. Helemaal in het begin vreesde Latt ook een beetje dat ze mijn nieuwe speeltje was. Net zoals ik eraan twijfelde of onze relatie zou uitgroeien tot meer dan louter een vakantieliefde. Maar we trouwden op 18 juli 2017, in het bijzijn van mijn familie. Elke dag ben ik blij dat zij mijn vrouw is.”

Latt: “We hebben een goed leven. Het maakt me gelukkig dat met hem te kunnen delen.”

Robs twee kinderen zijn blij voor hem. Voor het jongste kleinkind is oma Latt heel mooi ‘omelet’, en zelfs met Robs ex schiet ze goed op. Latt: “We zijn al met z’n vieren op vakantie geweest. Rob en ik, zijn ex en haar man. Veel mensen vinden dat vreemd. Maar we zijn goede vrienden, ik vind het heel normaal.”

Rob en Latt combineren zes maanden België met een half jaartje Thailand. Van oktober tot maart zitten ze in Khao Talo, de overige maanden brengen ze door in Pelt. Stilzitten kan Latt nog steeds niet.

Latt heeft het niet makkelijk gehad in het leven, maar ze is onverwoestbaar. Ik bewonder haar kracht

Rob

Rob: “Ze kan enorm goed koken. Haar Thaise maaltijden voor de hele familie zijn legendarisch.” Latt heeft van de tuin een oase vol bloemen en kruiden gemaakt. De notenboom is een reus geworden, de vijgenboom moet nog wat groeien en de kleine druiven worden aan de vogels gelaten. Je ziet dat ze hier op haar gemak is. Haar geluk zou compleet zijn als dat Nederlands nu toch maar een beetje makkelijker was. Latt: “Ik begrijp alles, maar praten is zo ontzettend moeilijk. De mensen hier zijn zo lief, en ik zou ze graag in hun eigen taal antwoorden. Maar het lukt echt niet. Gelukkig spreekt iedereen hier een beetje Engels.”

Rob: “Ze heeft nog steeds die tomeloze energie van toen ik haar ontmoette. In Thailand combineerde ze allerlei jobs om rond te komen, waarvan een als motor taxi driver. Wat ze daar op een week verdiende, is hier een uurloon. Terwijl het leven daar nu ook weer niet zoveel goedkoper is. De Thaise glimlach wordt geroemd in alle toeristische gidsen, maar vaak is het een masker waarachter veel armoede schuil gaat. Latt heeft het niet makkelijk gehad in het leven, maar ze is onverwoestbaar. Ik bewonder haar kracht.”

Latt: “In het begin van onze relatie heb ik Rob verwittigd dat ik al lange tijd alleen was en dat ik moeite zou hebben om me te plooien naar een man. Maar dat verwacht hij helemaal niet. Hij gunt me mijn onafhankelijkheid. Hij ziet me graag, maar wil me niet bezitten. Soms noem ik hem plagend ‘papa’ omdat zijn liefde zo onvoorwaardelijk is. Hij heeft een goed hart.”

4 Op hun huwelijk in 2017. Voor het jongste kleinkind is oma Latt heel mooi ‘omelet’.
rv Op hun huwelijk in 2017. Voor het jongste kleinkind is oma Latt heel mooi ‘omelet’.

Liedje voor Latt

“Like this?” vraagt ze
en ze streelt me met haar ogen.
“Too spicy?” vraagt ze
en ze streelt me met haar ogen.
“Want more?” vraagt ze
en ze streelt me met haar ogen.
“Me for dessert?” vraagt ze.
En ze streelt me. 
en ze streelt me.

Paalwoning

We wonen één hoog.
Hoog genoeg voor de honden
op zoek naar schaduw.
‘s Nachts scharrelen de kippen,
tenminste dat hoop ik,
onder ons rond.
De bamboevloer, onze boomboomvloer,
de kippen,
tenminste dat hoop ik,
verhuizen opstandig.
Een muskietnet, een oude ventilator.
“Think you can sleep?”
vraagt ze bezorgd.
“Niet zolang jij naast me ligt”,
denk ik en ik zeg:
“Of course”
Een meter hoog.
Dat moet genoeg zijn
voor de regen
die verwoestend op de golfplaten klettert
en die de kippen,
tenminste dat hoop ik,
wegspoelt.

Rob Van Vlierden was stadsdichter in Overpelt (nu Pelt) van 2009 tot 2011 en publiceerde de bundel Dichter -Bij, ondertussen niet meer te krijgen.

Wil je ook jouw verhaal doen in de krant? Mail journaliste Lene Kemps via vakantieliefde.hln@gmail.com.

Lees ook:

Ik zie je graag: waarom je dat vaker moet zeggen tegen je vrienden (en zeker nu!) (+)

Het begon als een vakantieliefde zoals in de liedjes: met zand, zon en zoute zoenen (+)

Oude zomerliefjes Wilfred (48) en Diana (48) vonden elkaar na 25 jaar terug op sociale media: “Dankbaar dat zij opnieuw in mijn leven is gekomen” (+)

Lees meer