2
Dirk Alexander, nina.be

Exclusief voor abonnees

“Hier, in dit huis met overdreven groot bad en lederen handvatjes zou ik mijn toekomst maken”

Actrice en model Lize Feryn laat ons meeproeven van haar leven, met veel humor, jus en shazam. Zus Mira maakt er een kanttekening bij. Zoals alleen zussen dat kunnen.

Deze column verscheen op 21 maart 2020 in NINA.

Daar stond ik dan, een jaar of drie geleden. In die lege witte kamer die een beetje naar verf en zweet stonk. Ik had me voor de gelegenheid iets volwassener gekleed dan anders. Een blazer en een hemd moesten de indruk wekken dat er voor mij geen vochtplekken of andere gebreken verborgen konden worden.

De maanden daarvoor had ik me suf gesurft op alle mogelijke immosites, waardoor ik bij elk ‘Te koop’-bordje in Gent al perfect wist hoeveel slaapkamers en welk behangpapier er achter de gordijnen schuilgingen. Gent is voor zoveel West-Vlamingen een logisch eindstation. Het was pas nadat ik
impressionant veel kennis opgedaan had van menig Gentse living dat ik de bedenking maakte dat er in Antwerpen ook al eens iets te koop staat.

Dus daar stond ik. Met mijn blazer in de Antwerpse living. Ik bedacht dat dit appartement dat naar verf en immozweet stonk, het beste was dat ik tot dan toe gezien had. Een schattig hoekhuis met veel licht en een bad waarin je baantjes kon trekken. Ik keek rond en probeerde me in te beelden hoe mijn leven er hier zou uitzien. Waar ik mijn tafel en stoelen zou zetten. Naar welk eten mijn keuken zou ruiken. En als het even meezat, met welke jongen ik het zou delen. Als de immovent diep in mijn ogen gekeken had, had hij waarschijnlijk de kerstetentjes en spelletjesavonden als een film noir langs mijn irissen zien
glijden. Maar 25 jaar is lang en vijf nullekes is een hoop geld. Hoe in godsnaam maakt een mens zo’n grotemensenbeslissing? ‘En? Wat denkt ge?’ De vlotte vent in zijn chique pak stond al ongeduldig te trappelen. Mijn oog viel op de lederen handvatjes die de ladekasten in de keuken versierden. Dankbaar greep ik dit aan als een teken van God – in mijn geval was dat toen al enkele maanden mijn overleden moeder. De lessen lederbewerking met zussen en mama hadden geleid tot ons eigen handtassenlabel. Ik bedankte moedermans voor dit goddelijke teken en knikte. Ja. Ik nam het. Kom maar op met die 25 jaar afbetalen. Kom maar op met die vijf nullen. Hier, in dit huis met overdreven groot bad en lederen handvatjes zou ik mijn toekomst maken.

Helemaal geïnstalleerd in mijn nieuwe stek en na enkele spelletjesavonden bij nieuwe vrienden, bleek dat ons moeder half nieuwbouw-Antwerpen goedgekeurd had met haar goddelijke lederen handvatjes. En dat die slappe lusjes daarenboven als handvat nog niet half hun werk deden. Meer nog, ze bleken de grootste ergernis van iedereen die weleens een afwasmachine durft te openen. Maar ik ben content. Want nu, drie jaar officieel Antwerpenaar, vind ik niks leuker dan thuis gezellig met mijn lief koken terwijl hij voetbal kijkt. Onze katten aaien, wat eten en gezellig doen. En wanneer onze buiken vol zijn en onze katten suf geaaid, kunnen we eens heerlijk goed in het vettig Antwerps vloeken op dat godverdoemse-afwasmachine-handvat-geziever. 

2
rr

Lees meer