2
Dirk Alexander, nina.be

Exclusief voor abonnees

“Hoe kan het dat ik zoveel van die beesten hou dat ze me meer waard zijn dan mijn eigen nachtrust?”

Actrice en model Lize Feryn laat ons meeproeven van haar leven, met veel humor, jus en shazam. Zus Mira maakt er een kanttekening bij. Zoals alleen zussen dat kunnen.

Deze column verscheen op 4 april 2020 in NINA.

Maandenlang had Aster mij gespamd met kattenfilmpjes. Het was alsof zijn biologische klok op katten ingesteld was en het hoog tijd werd om toe te geven aan Moeder Natuur. Zelfs mijn eigen Facebook rook dat het moment er was om krabpalen en kattenbakken op mijn tijdlijn te etaleren.

En zo gebeurde het. Nog voor ik het goed en wel besefte, hadden we niet één, maar twee harige viervoeters in huis gehaald. Ronneke en Nelleke, twee prachtexemplaren die onze jonge liefde en vooral ons plan om voor altijd samen te blijven zouden symboliseren. Aan romantiek en – ik geef toe – meligheid geen gebrek.

We waren instant verliefd. Doodcontent met ons kersverse gezinneke werden wij dat irritante soort ouder dat alles op camera wil vastleggen. Elke miauw, elke ronk werd vereeuwigd en daarna ergens in een WhatsAppgroep gegooid. 

Maar als je denkt dat die poezen er alleen zijn te uwer animatie, denk dan opnieuw. Vanaf het moment dat ze je huis bewonen, zet je alles op alles om hen tevreden te stellen, en niet omgekeerd. Je koopt dure korrels. Je veegt een occasionele haarbal op. Springballen vliegen je vrolijk om de oren. Krabpalen worden genegeerd, planten helaas niet. Elke dag moet ook die kattenbak geleegd. En als je geluk hebt, komen ze zich ’s avonds gezellig maar volledig onder hun voorwaarden in je schoot nestelen. Aai me maar. ’t Is nu het moment.

Met een diep slapende Aster op links en een kattenkont op rechts staar ik klaarwakker naar het plafond. Elke nacht is mijn hoofdkussen het populairste plekje van het huis. Ronnekes pootje had me gewekt om zoals elke nacht haar kommetje te vullen met een beetje melk. Ik combineer die nachtelijke uitstap altijd met een bezoekje aan het toilet. Zo maak ik mezelf al weken wijs dat ik niet voor die poezen opsta, maar voor mezelf.

Hoe is het zover kunnen komen, denk ik wanneer ik naar beneden slof. Hoe kan het dat ik zoveel van die beesten hou dat ze me meer waard zijn dan mijn eigen nachtrust. Ach, eigenlijk is al dat leven in huis best gezellig in deze rare tijden. Zeker nu we met z’n allen ons leven tussen vier muren hebben moeten organiseren en vrije vogels zich ineens als volleerde huismussen gaan gedragen. Zo oefen ik voor later, denk ik blij. Ik heb mijn zussen met al hun kinderen zo vaak horen praten over nachtelijke melkjes en te weinig slaap. In het vervolg babbel ik ongegeneerd mee. Wanneer ik bovenkom, zie ik dat ook Aster al goed op weg is om, zoals het een echte vader betaamt, overal heerlijk doorheen te slapen. 

2
rr

Lees meer