-
nina -

Exclusief voor abonnees

Columniste Femke ziet ook de positieve kant: “We hebben weer oog voor elkaar. We zijn creatiever, zoeken en vinden oplossingen die onmogelijk leken”

Femke is 32 en een rasecht, ongefilterd Kempenkind. Ze is getrouwd met Mathias, die ze ontmoette op het dak van haar moeder - lang verhaal - en mama van Amedee, een rock-’n-rollkleuter van anderhalf. Ze verkoopt bier om de kost te verdienen, waarmee ze vooral het eten van haar (pleeg)katten en konijnen betaalt. Om van de vogels, kippen en vissen nog maar te zwijgen. Ze is een 40’s- & 50′s-lover (hallo, opvallende lippenstift), is zot van eten en nog zotter van mooie woorden. Op NINA.be schrijft ze elke week haar gedachten van zich af.

Ruim een week zit ik ondertussen binnen met onze peuter. Niet dat ik in quarantaine zit, maar sinds mijn bazen vorige week beslisten dat ik niet langer in contact mocht komen met klanten, zou het maar wat gek zijn om daarbuiten onnodig risico’s op te zoeken. Dus blijf ik thuis. In m’n kot, zoals Maggie gevraagd heeft.
 Eerlijk? Ik wist me even geen raad, toen ik aan het begin stond van die -minimum- drie weken huisarrest met onze peuter-van-nog-geen-twee. Je kan me namelijk bezwaarlijk de beste babysitter van de wereld noemen. Het ontbreekt me soms aan creativiteit en nog meer aan geduld en op drukke dagen kan ik me soms echt opwinden over toeters en snottebellen. Dan moet het vooruit gaan en vergeet ik soms dat onze kleine ook gewoon echt nog klein is. Dan verwacht ik te veel, zowel van mezelf als van hem. We zouden ook geen plek hebben om naartoe te gaan. Ik had werkelijk geen idee hoe ik er moest aan beginnen.

Maar ondertussen zijn we ongeveer halfweg en geloof het of niet: ik vind het helemaal niet erg om opgesloten te zitten. Integendeel zelfs. De eerste dag maakte ik nog tegen een rotvaart to do-lijstjes en lijstjes met de lijstjes die ik nog moest maken, maar op dag twee brak de zon letterlijk door de wolken en vroeg ik mezelf luidop af waarom ik niet gewoon de tijd nam? Die had ik nu immers toch.
 Ik schoof m’n lijstjes aan de kant en besloot de dagen gewoon te nemen zoals ze zouden komen.

Gezonde snackjes maken voor en met de kleine, wandelen tussen de weien achter ons huis, spelen in de tuin tot z’n handjes ruw en vuil waren, een verhaaltje voorlezen tot hij in slaap viel op m’n buik - dat was intussen ook alweer even geleden - en hem daar gewoon laten liggen. Ik drukte m’n wang tegen z’n blonde hoofdje en genoot van z’n regelmatige ademhaling. Ik dutte zelfs zelf even in, geloof ik. 
En ik besefte opeens dat dit hele coronaverhaal niet alleen maar kommer en kwel met zich meebrengt. Ik heb uiteraard makkelijk praten, want binnen mijn familie of vriendenkring is tot op vandaag, voor zover ik weet, niemand besmet. Ik heb dus de luxe om ook nog de mooie kanten van de zaak te zien. En dat dat luxe is besef ik maar al te goed. Mocht er iemand die me lief is met een omgekeerde visbokaal op z’n hoofd in een overvol ziekenhuis liggen, omringd door artsen die al lang niet meer weten van welk hout pijlen te maken, dan zou mijn verhaal ongetwijfeld heel anders klinken. Ik ken helemaal niemand die in het midden van een lange rij genummerde doodskisten ligt te wachten tot er een plekje vrij is in een crematorium. Daar zijn mijn naasten tot op vandaag allemaal van gevrijwaard gebleven, dus kruis ik m’n vingers dat het zo blijft en sta ik mezelf toe om momenteel nog volop te genieten van de andere kant van het verhaal. Want eerlijk is eerlijk: Los van het feit dat er een afschuwelijk virus als mosterdgas ronddwaalt over de aarde en mensenlevens opeist als een griezelig computerspel, ziet de wereld er vandaag een pak mooier als enkele weken geleden.

In Venetië is het water weer kristalhelder, er broeden eenden op de pleinen in het midden van de stad. Er komen dolfijnen op bezoek in de havens en het stikt van de vissen in de kanalen. Zelfs in onze contreien is de luchtkwaliteit merkbaar verbeterd. Het aantal wandelaars en fietsers in onze straat is quasi verdubbeld. Buren maken door hagen heen weer praatjes met elkaar en toevallige passanten voelen elkaar zichtbaar verbonden. Ze zeggen elkaar weer luidop gedag. En nu het gebrom van auto’s op de achtergrond verstomd is klinkt de merel in onze berk luider dan ooit. 
We zijn weer solidair geworden zonder dat er geld mee gemoeid is. Er worden geen donaties gevraagd in de vorm van briefjes of munten. Nee, we slaan massaal aan het naaien om zoveel mogelijk mensen te voorzien van mondmaskers. Er wordt muziek gemaakt voor de gesloten deuren van woonzorgcentra om de eenzaamheid van ouderen te verzachten. Mensen hangen witte lakens buiten om de echte helden van vandaag een hart onder de riem te steken. Er wordt weer aan hulpbehoevende buren gevraagd of we kunnen helpen. We hebben weer oog voor elkaar. We zijn creatiever dan ooit, zoeken en vinden oplossingen die we voorheen onmogelijk achtten. 
Het leven gaat trager vandaag, de wereld staat zo goed als stil. De natuur herademt en dat laat zich duidelijk merken. Alsof de Aarde ons op een wel erg hardhandige manier heeft duidelijk gemaakt hoe we ons eigenlijk horen te gedragen.

En hoe gek en vreemd de wereld er vandaag ook uitziet, het zal voorbij gaan. 
Het gaat voorbij. 
Er zal een dag komen waarop het virus uitdooft en we zullen weer uit ons kot mogen. Sommigen onder ons zullen gehavend zijn, er zal schade aangericht zijn en voor een aantal onder ons zal het misschien nooit meer worden zoals voorheen. 
Maar ik hoop écht uit de grond van m’n hart dat we de positieve dingen die we vandaag zien zullen meedragen. Zelfs wanneer de rat race weer op volle gang komt. Het mag dan misschien naïef zijn, maar ik meen het wel. “You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one” zong een Britje ooit. 
En tot die tijd: Zorg goed voor jezelf en voor elkaar. Stop met zagen over wat allemaal niet kan vandaag en geniet van die extra tijd. Er kan zoveel wel. Be safe en blijf in uw kot. Het is daar echt zo slecht nog niet.

1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Triene Despriet

    Zo denk ik er ook over: huis,tuin,kind,dier staan weer op de 1e plaats ipv geld en uiterlijke show. Geen stress,gn files,gn lawaai,veel thuiswerkers,solidariteit, .. Creatiever eten en spelen. Terug het gevoel hebben dat uw huis uw thuis is.

Lees meer