Vroeger moest Annie handtekeningen uitdelen, vandaag is ze de selfie ook al gewoon.
Foto Laenen Vroeger moest Annie handtekeningen uitdelen, vandaag is ze de selfie ook al gewoon.

"Ik wil mezelf niet opgebaard zien liggen in 'Familie'"

'De Bomma' over ouder worden en de enige afspraak rond haar personage

Ze speelt al sinds het prille begin 'de bomma' in Familie, maar toch schrok Annie Geeraerts van de 92 kaarsjes die eerder deze maand op de taart stonden. "Plots is die leeftijd daar", lacht ze. Anderzijds speelt dat getal geen rol, vindt ze. "Het is een cliché, maar het belangrijkste is dat je gezond bent. En op wat ouderdomskwaaltjes na, mag ik absoluut niet klagen." En de rol van de bomma? Daar staat nog lang geen streep onder.

Annie woont nog steeds zelfstandig in een statig rijhuis in Deurne. Wanneer we daar aanbellen, weerklinkt een opvallend luide bel. Een schril contrast met de dame die de deur opent: een bijna verlegen Annie leidt ons de woonkamer binnen. En het valt meteen op hoe netjes alles erbij ligt. "Naast 'Familie' is het huishouden mijn voornaamste bezigheid", verklaart ze wanneer ze onze blik ziet rondgaan.

De meeste 92-jarigen genieten van een rustige oude dag, maar jij blijft in de weer als 'Anna Dierckx' in Familie.

"Ach, zoveel is dat niet meer hoor. Familie is eerder iets om wat bezig te blijven. Maar dat betekent niet dat ik het niet graag meer doe. Familie is een belangrijk deel van mijn leven. Dat ik steeds minder lijnen tekst heb en het feit dat de draaidagen eerder beperkt zijn, heeft vooral met de verhaallijnen te maken. Het heeft dus niet zozeer te maken met dat ik het niet meer aan zou kunnen en om minder werk gevraagd heb. Pas op, ik heb wel last van enkele kwaaltjes. Vooral mijn knieën spelen me parten - trappen kan ik niet meer doen. Nu, de rol van Anna en Albert (haar echtgenoot in de soap, red.) is ook stelselmatig kleiner geworden. Momenteel zit mijn personage in een rusthuis en daar gebeurt nu ook weer niet zoveel, hé."

Maar jij woont nog altijd zelfstandig en kan dus vergelijken. Wat verkies je?

"Daar moet ik geen seconde over nadenken. Mijn eigen huis, absoluut! Zo'n rusthuis is niets voor mij. We hebben onze scènes in verschillende rusthuizen opgenomen en hoewel die mensen daar ongetwijfeld erg goed verzorgd worden, vind ik het toch sukkelaars, hoor. Als je daar elke dag moet zitten... Pas op, soms kan je niet anders. Niet iedereen kiest ervoor om in een rusthuis te gaan wonen. Ik heb dat ook elke keer beseft na de opnames: hoeveel geluk ik wel niet heb dat ik nog in mijn eigen huis kan wonen. De enige angst die ik heb, is dement worden. Bij mijn moeder is het op haar 80ste gebeurd. Een vreselijke ziekte... Maar goed, ik ben de 80 nu al even voorbij en mijn geheugen werkt nog erg goed - al durf ik soms wel wat namen te vergeten."

Even terug naar Familie. Je bent er samen met Jef De Smet al sinds het begin bij, maar het was niet de bedoeling dat je nog altijd een rol zou vertolken?

"Toen ik gevraagd werd voor de rol van Anna, kreeg ik aanvankelijk een contract voor drie maanden. Op dat moment was zoiets ongezien in de televisiewereld. Achteraf hoorde ik dat mijn rol aanvankelijk eerder beperkt was. Maar omdat Anna zo goed onthaald werd bij het publiek, kon ik blijven. En nu zit ik er nog. (lacht) Ik wil ook doorgaan zolang ik kan. Op een dag stopt het, daar ben ik me van bewust. Hoe dat zal gaan, dat weet ik niet. Waarschijnlijk zal Anna gewoon sterven. Ik heb wel afgesproken met de schrijvers dat ik mezelf niet opgebaard wil zien liggen. Voor de rest mogen ze mijn einde kiezen. (lacht)"

Heb je wel eens gedacht aan stoppen?

"In 2007 is mijn echtgenoot Rene overleden na een lange ziekte. Tijdens die periode heb ik wel eens gedacht dat het misschien beter was om te stoppen. Maar Familie heeft er wel voor gezorgd dat ik die periode door ben gekomen. Ik ben ervan overtuigd dat ik er zonder de reeks onderdoor zou zijn gegaan. Familie is mijn redding geweest: ik kon even ontspannen en met nieuwe moed voor mijn man zorgen. Ik heb veel hulp gekregen van de productieploeg. Ze zorgden ervoor dat ik niet te laat moest blijven, ik werd opgehaald en er kon al eens iets verschoven worden in de planning. Rene steunde me trouwens ook altijd. Toen hij nog gezond was, bracht hij me altijd naar de studio's. En terwijl ik aan het opnemen was, las hij zijn krant in mijn loge."

Word je eigenlijk nog veel aangesproken op straat?

"Veel meer dan vroeger! Gek, hé? Hoe minder ik op televisie kom, hoe meer mensen me aanspreken. 'Ah, daar is de bomma', zeggen ze dan. 'Nu zien we ze eens in het echt!' Vroeger deelde je handtekeningen uit, maar vandaag zijn dat vooral selfies geworden. Mij stoort dat niet, hoor. Het is dankzij die mensen dat wij al die jaren Familie konden maken. En tegelijk is het een soort erkenning: wat je doet, wordt geapprecieerd. Vooral in West-Vlaanderen word ik veel aangesproken. Hoe dat komt, weet ik niet. Ooit heeft iemand zich zelfs verontschuldigd omdat hij naar Thuis keek. Dat vond ik heel grappig. Iedereen moet doen wat hij of zij wil. En je moet je zeker niet verontschuldigen omdat je niet naar Familie kijkt. (lacht)"

Lees meer