Lionel Dekeyser (72) op de Brico Cross in Bredene, die hij precies vijftig jaar geleden op zijn naam schreef. Zijn bebloed gezicht stond toen paginagroot in de krant.
Bart Boterman Lionel Dekeyser (72) op de Brico Cross in Bredene, die hij precies vijftig jaar geleden op zijn naam schreef. Zijn bebloed gezicht stond toen paginagroot in de krant.

Boerenzoon Lionel (72) won 50 jaar geleden de eerste cross in Bredene: “Parcours lag even smerig als de weilanden in Zevekote”

Lionel Dekeyser (72) uit Zevekote won vijftig jaar geleden, als amateur tussen de profs, de eerste editie van de cyclocrosswedstrijd in Bredene. De boerenzoon van toen is er nog steeds erg trots op. Zaterdagmiddag haalde hij herinneringen op tijdens de Ereprijs Paul Herygers of Brico Cross. “Ik kwam als eerste uit de bocht en zag de hele race geen andere renners meer”, herinnert Lionel zich nog. Al kwam hij wel met een bebloed gezicht over de meet.

Het recept van Lionel was vrij simpel. “Ik had een explosieve start in de benen en kwam als eerste uit de bocht. Het parcours lag er precies even smerig bij zoals de weilanden rond de boerderij van mijn ouders in Zevekote. Ik bleef tempo maken en keek niet achterom”, zegt de man, toen 22 jaar en tegenwoordig stand-up comedian in lokale parochiezalen.

Het dreigde nochtans even fout te lopen tijdens die cross. “In de voorlaatste ronde gleed ik uit. Ik viel en kwam met mijn hoofd tegen mijn gidon terecht. Het bloed liep uit mijn wenkbrauw in mijn oog en ik kon amper voor me zien. Ik had toen een minuut en twintig seconden voorsprong, maar die slonk als sneeuw voor de zon. Ik voelde me verzwakken, maar op de meet restten gelukkig nog twintig seconden. Ik was blij dat ik het had gehaald”, vertelt Lionel met veel geuren en kleuren. Hij heeft krantenartikels bij zich, over de cross van 28 september 1968. Zijn bebloed maar trots gezicht stond toen paginagroot.

Een koe verkocht

Lionel was een boerenzoon en werkte toentertijd bij televisietoestellenproducent CBRT in Brugge, zo’n 35 kilometer verwijderd van Zevekote bij Gistel. “Ik ging met de fiets naar het werk en zo leerde ik een uur lang volle gas geven. Op de terugweg reed een onbekende bromfietser telkens hetzelfde traject. Op een dag besloot ik erachteraan te rijden, maar ik kwam niet tot op het wiel want de brommer reed aan 50 tot 60 kilometer per uur. Enkele terugritten later lukte het dan toch. Sindsdien kon ik elke avond trainen achter een brommer.”

De Zevekotenaar stond echter in de schaduw van zijn oudere broers Willy en Germain Dekeyser, die al langer wielrenner waren en veel meer koersen en veldritten wonnen, onder meer tegen Roger De Vlaeminck. Nochtans won Lionel, een ultralichtgewicht, zijn eerste koers op 17-jarige leeftijd in Zerkegem. “De wegen waren in erbarmelijke staat en lagen vol modder. Ik besefte dat ik meer voor het veld was gemaakt. Kort daarna had ik een contractaanbieding gekregen, maar mijn ouders vonden dat ik moest kiezen voor werk met een vast inkomen. Ze hadden al een koe moeten verkopen om een koersfiets aan te schaffen voor mij. Het loon van een veldrijder was bovendien niet om over naar huis te schrijven, of ik moest elke week prijs rijden. Bovendien hadden we al twee coureurs in de familie.”

Juniorenwedstrijden waren er toentertijd nog niet, dus moest Lionel nog twee jaar wachten om amateurveldrijder te worden. “In tussentijd kreeg ik eindelijk de toestemming van mijn vader om een gracht te maken in het weiland, om erover te leren springen. Hij vreesde dat de koeien hun poten zouden breken”, herinnert de sympathieke Zevekotenaar zich nog. Op 22-jarige leeftijd won hij dan zijn eerste cross, die van Bredene in 1968 voor Eric Desruwel en Robert Vermeire. Daarna won hij nog veldritten in onder meer Lembeke, Sint-Joris bij Beernem, Diksmuide en Mariakerke.

Ongeval 

Maar op weg van zijn werk in juni 1970 werd Lionel van de fiets gereden door een autobestuurder die vluchtmisdrijf pleegde. Lionel fietste nog naar huis, maar had zijn knieschijf en gewrichtsbanden gescheurd. “Sindsdien werd ik nooit meer de oude, op enkele uitschieters na zoals het Belgisch kampioenschap veldrijden in Kluisbergen in 1971. Ik kwam ten val door een andere renner en werd teruggedrongen naar de 35-ste plaats, maar werd toch nog zevende”, aldus de oud-wielrenner. Niet veel later hing zijn fiets aan de haak.

Lionel is al enkele jaren op pensioen en is tegenwoordig stand-up comedian in de lokale parochiezalen. 

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer