Debbie Deprez aan het AZ Groeninge, waar twee dokters haar uiteindelijk konden helpen.
Foto Henk Deleu Debbie Deprez aan het AZ Groeninge, waar twee dokters haar uiteindelijk konden helpen.

"6 jaar met pijn geleefd, nu ben ik weer gelukkig"

DEBBY MOEST DOKTERS OVERTUIGEN OM HAAR NIER WEG TE NEMEN

De hemel klaart op voor Debbie Deprez (27). De jongedame ging zes jaar lang onder hevige nierpijnen gebukt, tot artsen van AZ Groeninge haar linkernier wegnamen. "Eindelijk artsen die wél luisterden", stelt ze.

14 augustus 2012: Debbie Deprez wordt 's avonds wakker met stekende pijn in haar linkernier. Na onderzoek blijkt ze het notenkraker-syndroom of nierader-beklemming te hebben. Ze krijgt een stent, maar de stekende pijn blijft.


De volgende stap is drastisch, op 27 november 2013 in het UZ in Gent. "Artsen voerden er een autologe niertransplantatie uit", blikt Debbie terug.

Geen morfine meer

"Daarbij kreeg mijn eigen nier een nieuwe plaats links in mijn bekken en werd het weer op de nierader en urineleider aangesloten. Maar ook daarna bleef de hevige pijn. Op naar het UZ in Leuven, eind 2015. Waar na twaalf dagen testen de conclusie was dat ik geen morfine meer mocht nemen en moest overschakelen naar pijnstillers zoals Tramadol en Dafalgan. Meer konden ze niet doen... Ik had bovendien plasproblemen. In 2016 bleek dat de artsen tijdens de eerder uitgevoerde autologe niertransplantatie in het UZ in Gent mijn urineleider in een bocht van 360 graden hadden gelegd. Waardoor er op mijn linkernier een stuwing van urine zat. De urineleider werd in 2017 rechtgelegd in AZ Groeninge in Kortrijk. De branderigheid was weg, maar de stekende pijn aan mijn linkernier was er nog steeds. Tot ik maanden later toch twee artsen van AZ Groeninge overtuigde om mijn linkernier operatief weg te halen. Ik ben die twee urologen, ze blijven liever anoniem, heel dankbaar. Ze hadden de moed om de operatie te doen en buiten het boekje te denken. Ik voel me als herboren, nu ik gerevalideerd ben na de operatie op 11 januari 2018. De nierpijn is helemaal weg. Er valt een zware last van mijn schouders."

"Ingebeeld"

Ze had zes jaar lang het gevoel dat niemand haar wilde helpen. "Niemand geloofde mij, ik botste keer op keer tegen een muur. Er werd zelfs geopperd dat het ingebeelde pijn was. Het voelde alsof niemand luisterde. En dat terwijl de stekende pijn mijn leven afremde. Zo kreeg ik een job als magazijnier, maar ik moest weer stoppen omdat mijn baas vond dat ik niet snel genoeg werkte. Wat door de pijn kwam. Ik hoop nieuw werk te vinden, nu de pijn weg is. De artsen in AZ Groeninge twijfelden eerst omdat het altijd een risico is, want ik heb nu enkel nog mijn rechternier. En omdat het niet zeker was dat de pijn weg zou zijn. Maar het is gelukt. Mijn leven is wel veranderd na het wegnemen van mijn linkernier. Ik drink per dag anderhalve tot twee liter water, beperk alcohol tot één glas per dag en laat om de drie maanden bloed trekken. Maar dat zijn kleinigheden. Ik ben weer gelukkig."

Lees meer