3 Mehrnaz (51) in gesprek met haar advocaten.
Photo News Mehrnaz (51) in gesprek met haar advocaten.

ASSISEN. Neurochirurge staat terecht voor moord op haar dochter Eline (14): “Ik hield plastic zak op haar mond. Ze gaf geen kik”

In het Leuvense assisenhof startte vandaag het proces tegen Mehrnaz Didgar (51). De neurochirurge vermoordde in de zomer van 2017 haar 14-jarige dochter Eline. Vandaag werd Didgar verhoord door voorzitter Peter Hartoch. Daarna gaven de politiediensten een presentatie over de feiten. Herlees hieronder in onze liveblog de eerste procesdag. 

De politiediensten ronden hun presentie af met het verslag van de wedersamenstelling. Daarmee zit de eerste assisendag erop. Morgen komen gerechtsdeskundigen aan het woord en getuigen over de feiten van schuld en onschuld. Ook de burgerlijke partij zal vrijdag het woord nemen. 

De politiediensten laten een geluidsfragment van de noodcentrale horen van Vincent Ongkowidjojo, de ex van Didgar, die het lijk van Eline vond omstreeks 13:18 uur.

17:00h: “Ik ben nu hier. Ze ligt nu in haar kamer.” Er wordt gevraagd of er nog ademhaling is. “Ik weet niet”, luidt het antwoord van Vincent. “Kan u dat kind op de rug op de grond leggen, aub? Ze is koud en heeft paarse vlekken op haar lichaam”, meldt Vincent.  Daarop wordt hij gevraagd om de woning te verlaten. Didgar is ondertussen vertrokken met haar BMWi8. Er wordt een telefonie-onderzoek bevolen om Didgar op te sporen. Dat levert resultaat op. Didgar wordt gevonden in haar beschadigde wagen op de oprit van E314 in Herent. 

3 Eline werd vermoord in haar bed in de slaapkamer.
Vertommen Eline werd vermoord in haar bed in de slaapkamer.

Advocaat burgerlijke partij: Ik heb nergens gelezen dat u spijt hebt?

15:55h: Ik heb spijt. Ik heb nog niet de kans gehad om erover te spreken. Ik ben de enige in de wereld die weet hoeveel pijn Steven heeft. Als de rust die ik nu had toen had, zou het nooit gebeurd zijn. Ik aanvaard 100 procent de verantwoordelijkheid en de beslissing van de jury. Het spijt me, maar ik kan de tijd niet terugdraaien. 

Voorzitter: Welk de beslissing van de jury zal zijn, op een dag zal u terug een vrij mens zijn. Wat wilt u nog bereiken?

15:25h: Ik wil niet meer aan de slag als chirurge, misschien nog wel als arts. Ik weet het niet, het was allemaal te druk. Ik kan wel met fierheid terugkijken op mijn carrière. Ik ben nooit materialistisch geweest. Als ik terug buitenkom, wil ik iets doen wat mij voldoening geeft. Dat mij gelukkig maakt. Dat als Eline naar mij kijkt dat ze ook gelukkig is. Wat ik verwacht van de jury? Daar heb ik niet over nagedacht. Als ik buitenkom, zal ik nog altijd in een soort gevangenis leven. Ik kan mijn kind niet meer zien. Ik denk niet in aantal jaren cel, maar het is belangrijk dat mensen weten wat er echt gebeurd is. Ik ben gelovig. Ik moet in de ogen van mijn dochter en God kunnen kijken. Op een dag gaat dit allemaal voorbij. 

Voorzitter: Vindt u dat u een bepaalde weg heeft afgelegd?

15:20h: Ik heb rust gevonden door gewoon niks te doen. De gevangenis was voor mij een cadeau. Gewoon eten, slapen en niks doen (barst in tranen uit). Ik heb het er nog altijd moeilijk mee. Op mijn bezoeklijst stonden vijftig mensen. Er hebben meer dan 200 patiënten mij brieven gestuurd. Ik ben nu rustiger geworden en anders op een manier. 

Voorzitter: Bent u begeleid geweest de voorbije 20 maanden?

15:15h: Door een psychiater. Ook door een psycholoog van het CGG (Centrum Geestelijke Gezondheidszorg, nvdr.) Het was een heel aangename dame. Ik ben haar heel dankbaar. 

Voorzitter: En toen u bent aangehouden op 26 juli 2017?

15:10h: Ik zat in bijzondere bewaking en werd om het kwartier gecontroleerd. Zo heb ik elf maanden geleefd. Ik heb het glas van mijn thermos gebroken. Als je gaat douchen, letten ze soms niet op je. Ik wist dat ik het op haar verjaardag (15 augustus, nvdr.) moeilijk zou hebben. In de douche zagen de bewakers bloed onder de deur van de douche. Ik had in mijn pols gesneden met het glas. Mijn wijsvinger kon ik niet meer bewegen. De dokter van wacht zou me de dag erna naar ziekenhuis brengen. Ik ben terug flauwgevallen. De cipiers waren niet blij. Ik mocht een telefoontje doen, maar ik kende alleen Steven zijn nummer uit mijn hoofd. De directie is erbij gehaald en dan ben ik naar het ziekenhuis gebracht. Twee plastische chirurgen hebben mij geopereerd. Ik ben er een nacht geweest. Zes weken moest ik een gips dragen en drie maanden een brace. Veel mensen hebben mij toen brieven geschreven. 

Voorzitter: U had een gesprek in de badkamer, en dan?

15:00h: Ik heb haar de medicatie gegeven. Ze heeft er drie genomen. Ik heb niks geforceerd. Ik heb de Bijbel gepakt. Elinetje sliep bij mij. Moet ik de rest ook vertellen? We hebben nog medicatie genomen en zijn terug in slaap gevallen. Ik ben wakker geworden en ik dacht: ‘ik ga dood’. En dan dacht ik ‘wat als ik dood ben en Eline morgen wakker wordt?’ Het kwam in mijn hoofd om die plastic zak op haar mond te houden. Ze heeft geen kik gegeven (barst uit in tranen). Ik weet ook dat ik alle ampullen die ik had, heb ingespoten bij mezelf (valium en propofol, nvdr.) Ik had geen katheder, dus ik heb ze zo in mijn bloedvaten gespoten. Onze messen thuis zijn allemaal bot. Ik had geen kracht om in mijn polsen te snijden. Ik heb een plastic zak rond mijn hoofd gedaan en ben flauwgevallen. Daarna herinner ik mij niet veel meer. Ook niet dat ik iets op een papiertje heb geschreven. Door een telefoontje van Vincent ben ik wakker geworden. Toen hij binnenkwam, zat ik op het toilet. Ik ben ook niet meer naar de kamer van Eline gegaan. Ik heb mijn sleutels gepakt om te vertrekken. Vincent wou me nog tegenhouden. Ik weet niet meer waar ik naartoe ben gereden. Waar ben ik gestopt, wat heb ik gedaan? Dat herinner ik mij niet meer (ze werd door agenten gevonden aan de oprit van E314 in Herent, nvdr.)

Voorzitter: “Als het gaat voor u, hadden we toch graag geweten wat er precies gebeurd is die dinsdagavond?”

14:45h: “Ik ben naar Brico gegaan om plakband te kopen. Ik dacht niet na. Ik heb dat gewoon gekocht. Op autopiloot ben ik ook naar de apotheker gegaan. Ik had nog een voorschrift in mijn handtas en ik heb medicatie (diazepam, nvdr.) gekocht. Als ze me vragen: waarom heb je dat gekocht? Ik weet het niet. Ik ben naar huis gegaan en in de zetel gaan liggen. Er kwam vanalles in mij op (ze maakte het uit met haar vriend Vincent, nvdr.) Ik ben met de auto zijn spullen naar zijn thuis gaan brengen. Dan ben ik terug gekomen. Vincent ging normaal voor ons koken, dus we hadden niets meer om te eten. Eline at graag pasta carbonara. Ik ben dat gaan halen. Ik was heel moe (huilt onophoudelijk). We hebben ons klaar gemaakt om te gaan slapen.”

14:30h: “Het weekend voor de feiten ging zij met haar vader weg. Ik wou met mijn vriend Vincent samen zijn. We gingen zijn familie bezoeken, maar Eline stond plots voor mijn deur. Ze had negatieve gedachten. Ze waren in West-Vlaanderen naar het graf van de soldaten gaan zien. Het deed haar geen goed. Ze heeft thuis in haar pyjama film zitten kijken. Toen ik in haar kamer kwam, zei ze heel koel, beslist en zonder enige emotie: ‘ik wil doodgaan’ (huilt). We waren terug naar af. We hadden haar weken naar de psychiatrie gestuurd. Het raakte me recht in mijn hart. Maar Eline toont nooit emoties, ze miste nooit iemand. Toen wel (barst uit in huilbui). De dag nadien is ze vertrokken naar juf Christa, maar ik was leeg. Ik ging werken en had een simpele operatie. Eentje die ik al duizend keer had gedaan. Daarna heb ik medicatie gepakt en ben ik geflipt. Ik kan het niet uitleggen (barst uit in tranen).” 

Toen ik in haar kamer kwam, zei ze heel koel, beslist en zonder enige emotie: ‘ik wil doodgaan’. We waren terug naar af. We hadden haar weken naar de psychiatrie gestuurd. Het raakte me recht in mijn hart.

Mehrnaz Didgar

12:50h: “Na de scheiding had ik niemand meer (huilt). Ik voelde me opnieuw eenzaam. Zonder man, zonder familie. Ik kon niet eten, slapen en was bezorgd. Het was een moeilijke periode. Op een gegeven moment had ze zichzelf verminkt. Ik wou het ontsmetten, maar de wonde was paar weken oud. Ze had zich in het ziekenhuis al gesneden.”

12:45h: “Op een bepaald moment is Eline beginnen spijbelen. Ze had zichzelf op een toilet opgesloten met haar doos medicatie van schildklierhormonen. Eline moest opgenomen worden in de psychiatrie. Ik had het er moeilijk mee en er waren veel discussies. Ze had al vier keer in isolatie doorgebracht. Ze stond doodsangsten uit. Het was voor mij niet aanvaardbaar. Zij had nachtmerries. Eline is toen opgenomen geweest voor twee maanden.”

12:40h: “Het eerste jaar middelbaar was ze er nipt door. Daarna begon ze terug over de dood te praten. Als ze een rusthuis ging bezoeken, vroeg ze zich af waarom leven, werken en kinderen krijgen om zo te eindigen. We keken samen een programma over trouwkledij. Daarna kon ze harteloos reageren dat ze nooit zou trouwen. Ik vond dat erg. Het was moeilijk om daar energie in te steken. Als het derde middelbaar begon, zag je dat het met ons drie niet goed ging. In oktober vierden we de verjaardag van Niels, onze kat. Al mijn affectie kwam van dat beest. Ik wou ook niet met Steven oud worden. Achteraf bekeken heb ik gedacht dat we te vroeg gescheiden zijn. Maar we waren alledrie doodop. Ik ben zelf naar de arbeidsgeneesheer gestapt omdat ik dacht dat ik kanker had. Het was niets. Daarna ben ik verder gegaan op automatische piloot.”  

12:38h: “Ze was heel introvert. Ze was bang van muggen, wespen, bijen. Ze had veel angsten. In de kleuterklas hebben we een psychiater geraadpleegd. Om te testen op autisme moest ze elf jaar zijn. Na de isolatiekamer is het erger geworden. Ze viel moeilijk in slaap. Ze wou dan bij mij slapen. Zo heeft ze 4 jaar bij mij geslapen. Ze was altijd bang. Eline maakte mij wakker of de kat. Dag en nacht hadden we overal lichten branden. Dat was ook het moment dat er een afstand ontstond tussen mij en Steven. We hebben een hele poos niet meer samen geslapen. Eline haar eetlust nam af. Ze wou niet meer naar school gaan. Ze kon heel nuchter over de dood praten. Dat waren momenten dat ik het erg moeilijk had.”

12:32h: “Dokters wisten niet goed wat ze ermee moesten doen (Eline had schildklierkanker, nvdr). Ze heeft 2 dagen in coma gelegen. Het was een lange operatie. Daarna hebben ze ons gezegd dat de enige behandeling radioactieve jodiumtherapie. Maar dat is heel gevaarlijk. Ze gaven haar een pil en zetten haar alleen in een kamer. Alles uit die ruimte moest achteraf verbrand worden. Je moet je voorstellen dat ze toen 7 jaar was. Er waren uitzaaiingen in de longen. De behandeling had niet goed gewerkt. Ik was er nooit gerust in. Ik was er kapot van. Mijn belofte aan haar dat ik haar nooit alleen zou laten.”

3 Steven Pans, vader van Eline, met zijn advocaat.
Photo News Steven Pans, vader van Eline, met zijn advocaat.

Verhoor Didgar over haar beginperiode in België:

12:20h: “Op mijn ex (Steven Pans, nvdr.) ben ik verliefd geworden. Hij was een heel aangename persoon en heel correct. Na zes maanden is hij bij mij komen wonen. Ik was op dat moment nogal feministisch. Ik wou even goed zijn als de mannen. Steven ging graag in het weekend met de motor rijden. We hadden het heel druk en we waren heel bedreven in onze job. Voor ik hem leerde kennen, ben ik heel eenzaam geweest. Tijdens de eerste dag heb ik tegen mijn schoonouders ‘mama’ en ‘papa’ gezegd (wordt emotioneel). In 2004 op de verjaardag van Steven heb ik telefoon gekregen dat mijn moeder (in Iran, nvdr.) overleden was aan een hartaanval. Daarna is mijn oudste broer overleden. Daar had ik sterkste band mee. Acht maanden later stierf mijn grootmoeder. Ik kon niet eten en vermagerde. Toen ik mijn diploma neurochirurgie kreeg, was er niemand aanwezig. Ook tijdens de begrafenis van mijn familie was ik niet aanwezig. Toen heb ik gezegd dat ik als neurochirurge voor mijn patiënten zou zorgen. Dan is niet alles voor niks geweest. Ik heb nooit gewerkt voor geld maar voor liefde te kunnen geven aan mijn patiënten.” 

12:00h: Tijdens het voorlezen van de akte van beschuldiging kreeg Didgar het een paar keer moeilijk. Ze wreef de tranen meermaals uit haar ogen. Daarna nam haar advocaat Jef Vermassen het woord tijdens het voorlezen van de akte van verdediging. Daarin richtte hij zich tot de jury. “U moet tot op het laatste moment met een open geest luisteren. Pas als alle puzzelstukjes zijn gelegd, heeft u een totaal beeld. Luisteren is voor jullie intens belangrijk. Als een spons moeten jullie alle informatie opnemen en opslaan. Haast altijd is er een trigger nodig. Spijtig dat dit zo weinig aan bod komt in de akte van beschuldiging. Haar laatste weekend wordt als heel positief omschreven. Eline heeft dit zelf niet als positief ervaren. Tijdens haar verhoor (straks, nvdr.) zal ze meer details geven. De feiten op zich hebben een belang, maar het groeiproces ernaar toe is minstens zo belangrijk.”

Op 7-jarige leeftijd werd Eline getroffen door schildklierkanker. Dat liet vooral mentaal sporen na en manifesteerde zich steeds duidelijker in haar tienerjaren. Vanaf 24 april 2017 verbleef ze acht weken op de afdeling kinderpsychiatrie van UZ Leuven. Door de aanhoudende problemen met Eline zakte haar moeder zelf steeds verder weg. Ze scheidde in 2016, het jaar voor de feiten, van de vader van Eline, Steven Pans.

17 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • maud hallett

    Als dokter heb je toch een eed afgelegd?? mensen helpen niet vermoorden en zeker niet je eigen kind

  • Cor Dierckx

    Moord is moord dit is met voorbedachtheid en daar staan zeer zware straffen op.

Lees meer