Stefaan Van Rumst zag zijn kinderen Jan en Natalia amper een halfuurtje in bijna vier jaar tijd.
Florian Van Eenoo photonews Stefaan Van Rumst zag zijn kinderen Jan en Natalia amper een halfuurtje in bijna vier jaar tijd.

Bargoens toont strijd van Stefaan Van Rumst om ontvoerde kinderen terug te zien: “Wil bewijs leveren dat ik hen nooit heb opgegeven”

Lokeraar Stefaan Van Rumst is ten einde raad. Bijna vier jaar geleden ontvoerde zijn ex-vrouw hun twee kinderen Jan (10) en Natalia (8,5) naar Polen. De vrouw is veroordeeld voor parentale ontvoering, maar leeft ondergedoken in haar land van herkomst. Het verhaal van Stefaan is momenteel te zien in het tv-programma Bargoens op Eén. “Mijn enige hoop is dat de Belgische politiek druk uitoefent op de Poolse autoriteiten om mijn kinderen te laten terugkeren”, getuigt hij.

“Een afschuwelijk verhaal”, zo omschrijft Eric Goens het relaas van Stefaan in Bargoens. In bijna vier jaar tijd heeft de man zijn kinderen amper een halfuurtje gezien. Op medewerking van de Poolse overheid hoeft hij niet te rekenen. Integendeel: na een poging om zijn kinderen terug te halen, belandden Stefaan en zijn vader in een Poolse cel. De Lokeraar krijgt tranen in de ogen als hij tijdens het tv-programma een doos met tekeningen en andere spullen van zijn kinderen Jan en Natalia toont aan de reportagemaker. “Ik heb schrik dat mijn kinderen later door deze situatie psychologische problemen zullen krijgen.” Het is een getuigenis die hard binnenkomt bij de kijker.

Hoe heeft Eric Goens jou kunnen overtuigen om je verhaal te doen in ‘Bargoens’?

“Elke kans die er mogelijk voor kan zorgen dat ik mijn kinderen terug kan zien, wil ik grijpen. Ook als er geen snelle oplossing komt, vind ik het belangrijk om aan Jan en Natalia later te kunnen tonen dat ik er alles aan gedaan heb om hen terug te zien. Al besef ik dat de tijd in mijn nadeel speelt. Hoe langer het duurt, hoe moeizamer het zal zijn om de band te herstellen. Bovendien leeft mijn ex ondergedoken met de kinderen, die niet naar school gaan. Hun moeder is daarbovenop ook nog eens psychologisch ziek, de kindjes lopen dus mogelijk gevaar.”

Nochtans heb je de juridische strijd gewonnen die je tegen voormalige vrouw hebt aangespannen?

“Dat klopt. Via de rechtbank heb ik een definitief terugkeervonnis afgedwongen. Ik heb het exclusief ouderlijk gezag verkregen en mijn ex is strafrechterlijk veroordeeld voor ontvoering. Maar het vonnis brengt geen zoden aan de dijk. In Polen vrezen ze dat mijn ex-vrouw in de gevangenis zou vliegen als ze terugkeert naar België. Wat zou betekenen dat de kinderen gescheiden worden van hun moeder. Dat willen ze niet laten gebeuren. Ik heb zelfs bewijzen dat hun moeder zich met hulp van de Poolse overheid blijft verbergen. Door de uitzendingen van Bargoens krijg ik een pak steunbetuigingen. Dat doet deugd, maar het liefst van al wil ik natuurlijk vooral mijn kinderen zo snel mogelijk terugzien. Ik ben ervan overtuigd dat die dag er ooit zal komen, maar intussen mis ik hun jeugd. Ik hoop dat onze regering wakker schiet om Polen op zijn Europese verplichtingen te wijzen en deze zaak eindelijk te regelen.”

U voelt zich in de steek gelaten door de Belgische politici. Waarom?

“Ik heb zo goed als alle rechtsmiddelen uitgeput. Mijn enige hoop is dat er vanuit ons land politieke druk wordt uitgeoefend op de Poolse autoriteiten om de Europese wetgevingen toe te passen en mijn kindjes op te sporen en te laten terugkeren, maar als ik aanklop bij Buitenlandse Zaken word ik doorverwezen naar Justitie en omgekeerd. Ik voel mij van het kastje naar de muur gestuurd. Justitie en Buitenlandse Zaken hebben mij altijd gezegd dat ze niet kunnen tussenkomen in de rechtsgang. Nu die rechtsgang achter de rug is, ben ik ten einde raad.

Twee jaar geleden was het laatste moment dat je Jan en Natalia terugzag. Hoe verliep dat moment?

Ik mocht hen een halfuurtje spreken voor een psychologisch onderzoek dat de rechter had bevolen. Het was zowel voor mij als voor hen een zeer emotioneel weerzien. Al voelde ik toen ook hoe de kinderen door mijn ex gemanipuleerd worden. Toen mijn dochtertje mij knuffelde, zei haar broertje in het Pools: “We hebben mama beloofd om papa niet leuk te vinden”. Uiteraard gaat dat door merg en been als de tolk dat in je oren fluistert.

Je staat in contact met lotgenoten. Je bent niet de enige ouder met problemen in Polen?

“Klopt, ik heb al contact gehad met verschillende ouders uit onder meer Spanje, Duitsland en Nederland wiens kind ontvoerd is naar Polen. Het land lapt de wetgeving aan haar laars: parentale ontvoering is er niet strafbaar. Ook op Europees vlak is er geoordeeld dat de kinderen moeten terugkomen, maar toch komt er geen beweging in de zaak. Het is een trieste situatie.”

Ondanks alles blijf je geloven in een hereniging met je kinderen?

“Ik ben ervan overtuigd dat die dag er ooit komt. Alleen vrees ik dat ik een groot deel van hun jeugd zal moeten missen.”

Bargoens, elke dinsdag om 21.30 uur op Eén.

1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • koen leenknecht

    Men moet Polen wijzen op hun Europese verplichtingen . Desnoods dwingen . Nu worden die kinderen als het ware gegijzeld . Een vonnis moet worden uitgevoerd . Sterkte aan de papa en hopelijks snel samen met de kinderen .

Lees meer