Levende legende Freddy Loix houdt zich nu onder meer bezig met het opleiden van jong talent.
Foto Wannes Nimmegeers Levende legende Freddy Loix houdt zich nu onder meer bezig met het opleiden van jong talent.

"Ik hoop dat mijn zoon nooit Fast Freddy wordt"

Rally-icoon wordt jaar na zijn afscheid ereburger van Riemst

Freddy Loix (47) hing exact een jaar geleden zijn racehelm aan de haak nadat hij jarenlang de Bel-gische rallysport op de wereldkaart zette. 'Fast Freddy' mag zich binnenkort ereburger van Riemst noemen. "Als ik morgen opnieuw rally zou rijden, zou ik weer kunnen winnen. Denk ik", lacht hij.

De concurrentie moet stiekem blij geweest zijn toen Freddy Loix zijn afscheid aankondigde in november vorig jaar. In 2016 won hij de Rally van Ieper voor de elfde keer en werd hij voor de vierde keer Belgisch kampioen. Hij zou naar eigen zeggen via de grote poort naar buiten wandelen. Een jaar later is Loix de rust zelve en mist hij het wereldje nog geen minuut.

Hoe groot is het gat na 27 jaar topsport?

"Er is geen sprake van een zwart gat. Ik werk nog altijd, want ik ben zeker nog niet 'binnen' zoals topsporters in het voetbal of tennis. Maar het gaat me goed af, moet ik zeggen. Ik heb veel meer tijd voor mezelf, mijn partner én mijn kinderen. Wat vroeger toch anders was."

Maar je bent nog betrokken bij de rallysport?

"Natuurlijk. Hoofdzakelijk test ik banden voor Michelin. Dat kan in Zuid-Frankrijk, Engeland of Spanje zijn, waar we stukken weg afhuren om meerdere sets uit te proberen. Het gaat dan om de nieuwste ontwikkelingen. De banden zijn namelijk een van de zintuigen van een rallypiloot, van cruciaal belang dus. En via mijn sponsors en Skoda, het merk waar ik jaren voor gereden heb, kwam ik bij MIG Motors terecht, waar ik insta voor de marketing. Ik verveel me geen minuut, hoor."

Voel je je nog Fast Freddy?

"Een rallypiloot voorbij de veertig begint sowieso wat te verzwakken. Ik had blijkbaar het geluk dat ik tot mijn laatste dagen nog steeds een van de snelste piloten was. Maar als ik vandaag weer zou meedraaien, ben ik zéker dat ik nog zou kunnen winnen. De combinatie van de reflexen, het nadenken en het anticiperen wordt natuurlijk wel moeilijker met de jaren. Maar Fast Freddy zal ik altijd blijven."

Word je snel vergeten na je stap opzij?

"Vergeten niet zozeer, maar je maakt plaats voor anderen. Ik denk niet dat Freddy Loix ooit vergeten zal worden. De rallywereld is een respectvolle wereld. Ik heb elf keer de Rally van Ieper gewonnen, een beetje de Ronde van Vlaanderen in de autosport. De tegenstanders waren op het laatste meer gefocust om mij te kloppen dan om de titel te behalen. Ik zei dat dan ook: jongens, let op de weg, niet op mij. De mensen weten ook dat ik alles zélf heb geleerd. Vandaag is er veel meer begeleiding. Maar ik zal nooit vergeten wat die wereld mij gegeven heeft."

Je wordt nu ereburger van Riemst.

"Riemst is de plek waar ik geboren en getogen ben. Mijn hart zit daar en mijn kinderen Thomas en Zella wonen in de regio. Ik verblijf voor mijn werk afwisselend in Zuid-Frankrijk en in het Oost-Vlaamse Aalter, maar ik zak nog wekelijks af naar Riemst. Ook met mijn jeugdvrienden spreek ik er geregeld af. Toen ik vorig jaar mijn afscheid aankondigde, heb ik bijna in het hele land voordrachten gegeven. Tal van telefoontjes kreeg ik, uit de meest onverwachte hoeken. Maar eigenlijk heb ik van de gemeente Riemst zo goed als niemand gehoord, alleen van Jan Peumans. Ergens vond ik dat wel spijtig, en miste ik misschien wat erkenning. Ik was dan ook écht aangenaam verrast toen ik te horen kreeg dat ik ereburger zou worden."

Zie je je zoon in je voetsporen treden?

"Ik hoop het niet (lacht). Nee, Thomas is nog maar zestien en meer met de fietssport bezig. En als ik aan mezelf terugdenk op zijn leeftijd, ik word al bang als ik hem achter het stuur zie zitten. Ik was écht onbezonnen. Respect voor mijn ouders die toch héél wat geduld met mij hebben gehad."

Freddy de belhamel? Je zou het niet zeggen.

"Nog voor mijn achttiende heb ik zéker twintig wagens in de prak gereden. Mijn ouders hadden een garage in Millen waar ik op mijn vijftiende begon te werken. Toen al crosste ik met vrienden of mijn broer door de velden. 'Freddy, je rijdt veel te hard', zei mijn pa dan. Maar ik hoorde dat niet, en om de zoveel weken sloeg ik weer over de kop met een auto. Zie je mijn zoon dat nu al doen? Andere tijden, gelukkig."

Eerlijk: is er een kans op een comeback?

"Echt niet hoor. Als topsporter heb ik de meest geweldige dingen mogen beleven, maar je wordt ook geleefd door je omgeving. Vroeger was ik 280 dagen per jaar weg. Als ik vandaag naar het buitenland trek, is dat meestal om op vakantie te gaan. Nu ben ik liever bezig met het opleiden van jong talent. Zo nam ik de 20-jarige Achiel Boxoen onder mijn vleugels. Jongeren mogen nooit vergeten dat het hun favoriete hobby is. Er blijven van genieten, is cruciaal."

Nu spreek je over jezelf?

"Toen ik de laatste Rally van Ieper reed en wist dat ik ging winnen, besefte ik weer welk circus er op me af kwam. Iedereen was blij, ikzelf bleef gelaten. Ik wandelde met de beker naar de dopingcontrole en ik besefte dat het de laatste keer zou zijn. Niemand wist dat, maar mijn vriendin Marie merkte het wel aan mij. Mijn tijd was gekomen. Finish voor Freddy."