5
Kristof Ghyselinck

Ben Segers openhartig over zijn vaderrol: “Mijn zoon is altijd bij me, mijn dochters niet. Daar voel ik me soms schuldig over”

Als PRIMO Ben Segers in een café in Mariakerke bij Gent ontmoet, de plek waar hij sinds enkele jaren woont, zegt hij meteen dat hij zich goed in zijn vel voelt. ‘De laatste drie jaar ga ik op ’t gemak van het ene project naar het andere, terwijl ik vroeger periodes heb gehad dat ik echt niet van het scherm weg te branden was. Als je zapte, zag je precies altijd mijn kop. (lacht) Ik was soms met drie, vier verschillende dingen tegelijkertijd bezig, maar de laatste jaren is dat dus veranderd’, aldus Ben. 

‘En neen, dat is niet bewust zo gegaan, het is zo gegroeid. Dat gebeurt gewoon hé, dat alles plotseling in zijn plooi valt. Aangenaam. Zeker als je ’n gezin hebt. Daar ligt mijn hart. Ik heb genoeg werk en ik kan genoeg bij mijn geliefden zijn. Ideaal.’

De onrust in de cultuursector, lig je daarvan wakker?

Ja, maar anderzijds is de solidariteit toch wel groot. En dat stemt me dan weer tevreden. Als je ziet wie er allemaal op die betogingen tegen de besparingen van Jambon was, en van welke strekkingen allemaal, dan zie je toch dat er eenheid is. Dat vind ik tof om te zien en te ervaren.

5
Kim De Hertogh

Voor de rest maak ik me zorgen om de toekomst. Alles wordt heel rechts. Extreme commentaren en van alles en nog wat. Soms post ik weleens iets op sociale media over die besparingen - en ik stond een paar weken geleden toevallig ook al betogend op een foto in de krant - en dan moet er, naast de vele positieve commentaren, toch altijd iemand beginnen schelden. ‘Jullie moesten beschaamd zijn!’, schreef er iemand. ‘Stelletje doppers!’ Om maar te zeggen wat de perceptie over acteurs is. (lacht)

Allez, ik lach nu wel, maar eigenlijk maakt dat me ongelukkig. Want op die sociale media kan iedereen zomaar ongegeneerd zijn mening spuien. En de taal die er soms uitkomt! Degoutant vaak. Maar het zijn de politici die tot zo’n taal aanzetten. Als je sommige politici hoort spreken, dan word je toch ongemakkelijk? Crapuleus, ook al dragen ze een mooi pak. Van politiek word ik niet gelukkig, neen. Het interesseert me wel, maar het is tegenwoordig echt vechten met woorden. Op dat vlak is het zeker geen fijne tijd.

Je hebt drie kinderen, waaronder twee tienerdochters. Zijn zij actief op de sociale media?

Ja, niet zozeer op Facebook, want dat vinden ze al verouderd, maar wel op Instagram en op andere apps. Je kan dat niet tegenhouden. Het hoort bij die generatie. Maar ze springen er goed mee om. Zelf verlies ik er mezelf soms wel in, want het is verslavend hé. Soms vraag ik me af of ik sociale media ga missen als ik ermee stop. En of ik überhaupt iets zal missen.

De Fear Of Missing Out, de angst om iets te missen in het leven. Psychiater Dirk De Wachter noemt het de ziekte van de 21ste eeuw.

Dat geloof ik best. Maar bij mij is dat eigenlijk verbeterd. Vroeger moest ik echt overal bij zijn. Mijn vrienden zouden zich zomaar eens amuseren terwijl ik er niet bij ben? (lacht) Nu is dat gevoel veel minder. Zo goed als verdwenen, zelfs. Het heeft waarschijnlijk te maken met het ouder worden, en met het feit dat mijn gezin op de eerste plaats komt. Rust.

5
VIER

Het ópperste geluk, bestaat dat?

(denkt na) Goh, dat weet ik niet. Als je me vraagt of ik op dit moment in mijn leven gelukkig ben, dan antwoord ik volmondig ‘ja’. Maar eigenlijk is dat een woord dat ik niet zo snel in de mond neem. Eigenlijk nooit. Ik zal eerder zeggen: ‘Ik ben content.’ Tevreden. Geluk is een beladen woord. En het opperste geluk? Dat is in mijn geval iets dat ik altijd pas achteraf zo ervaar. Als ik nu terugdenk aan een familievakantie van twee zomers terug, met zijn allen aan zee, dan denk ik: ‘Man, dat was toch zó ongelooflijk fijn!’ Maar toen, op het moment zelf, voelde dat zo intens niet aan. Snap je?

Ik moet wel zeggen dat ik het een hele kunst vind om vandaag gelukkig door het leven te stappen. Of content dus. Ik vind dat niet zo simpel. (pauzeert even) Ik hoop dat het met het vorderen van de jaren beter gaat, maar het is niet altijd evident. Soms vraag ik me af of we wel het recht hebben om gelukkig te zijn, als je ziet wat er allemaal gebeurt in de wereld. Misschien heeft dat ook met opvoeding te maken. Bij ons thuis werd ‘t ook nooit zo uitgesproken. Gewoon, blij zijn met wat je hebt.

Tegenwoordig is gelukkig zijn echter een must geworden.

Ja, dat is zo. Het is van móéten. Als je zegt dat je vandaag niet zo goed voelt, dan wordt dat bijna niet meer geaccepteerd. Je noemde net Dirk De Wachter, hij zei het ook al: wees maar eens wat ongelukkig. Je kan niet alleen maar pieken. Dat lijkt me trouwens heel vermoeiend. Mensen die voortdurend happy zijn, dat is toch gespeeld? Dat kan toch niet?

Je hart ligt bij je gezin, zei je net. Is dat ooit anders geweest?

Dat durf ik niet met zoveel woorden te zeggen, maar toen ik jong was, was mijn carrière even belangrijk als mijn gezin, denk ik. Dat is vooral veranderd sinds Gène, mijn zoon, is geboren. Hij is nu vier jaar oud. (trots) Fantastisch! Ik zie mijn kinderen alle drie even graag, maar ik beleef het vaderschap nu toch anders dan toen mijn dochters nog klein waren. Veel bewuster. Toen mijn dochters jonger waren, was ik zelf ook nog veel jonger en ook veel onrustiger. Ik stond anders in het leven. (denkt na) Ja, mijn job was misschien even belangrijk. Al durf ik dat – nogmaals - nauwelijks luidop te zeggen. (verontschuldigend)

En was het dat waard? Heeft je job je gebracht wat je ervan verwachtte?

Ja, uiteindelijk wel. Maar daar betaal je altijd een prijs voor. Ik heb een echtscheiding achter de rug. Maar goed, uiteindelijk is dat allemaal goed verlopen en zijn we op een heel volwassen manier uit elkaar gegaan. Mijn dochters waren 5 en 2,5 jaar op het moment van de breuk. Cato is ondertussen 16, Marilou 13. Ze hebben er geen trauma aan overgehouden. Wat de meisjes betreft, hebben we een week-om-weekregeling. En we improviseren vaak. Ik kom nog heel goed overeen met mijn ex. Om je een voorbeeld te geven: de nieuwe man van mijn ex is de peter van Gène. Ik besef dat dat uitzonderlijk is, en dat koester ik. Maar soms voel ik me weleens schuldig naar mijn dochters toe, want Gène is er altijd en mijn dochters niet. (snel) Al weet ik dat dat eigenlijk niet hoeft, me schuldig voelen. Het leven loopt nu eenmaal zoals het loopt. Ze hebben me ook nooit iets verweten.

Maar je hebt het gevoel dat je er niet altijd voor hen was, of bent?

Dat doet soms pijn, ja. Het heeft echter weinig zin om dat nu negatief te bekijken. Het is trouwens fantastisch om mijn dochters met Gène bezig te zien. Gène is ook volledig mee met het ritme waarop wij leven, hij beseft dat Cato en Marilou er niet altijd zijn. ‘Oké, moeten jullie moeten nu weg? Tot de volgende keer!’ (lacht)

5
Kim De Hertogh

Hij is dat gewend. Hij weet ook niet anders, maar die vragen gaan wel komen, hoe het allemaal juist zit. Toen ik ’m zei dat papa ook de papa is van Cato en Marilou, toen snapte hij dat eerst niet. Hij weet dat het zijn zussen zijn, maar hij heeft lang gedacht dat de vriend van Caroline, mijn ex, de papa van Cato en Marilou was. Ondertussen begrijpt hij het.

En weet hij wat papa doet?

Hij zegt soms wel ‘papa moet gaan draaien’, maar wat dat echt betekent, dat weet hij nog niet echt. En als ik op tv ben, moet hij weleens lachen, maar hoe ik daar precies ben beland, dat houdt ‘m nog niet bezig. (lacht hardop) Gelukkig maar. Mijn dochters zijn daar eigenlijk ook nooit mee bezig geweest. Mocht ik ’n facteur zijn, dan was dat ook goed. Voor hen ben ik gewoon papa, en dat vind ik fijn. Ze hebben het altijd de normaalste zaak ter wereld gevonden dat ik op tv kom. Als er iemand op ons afstapt en om een foto vraagt, dan stappen ze direct al opzij. ‘Kom Gène, we gaan even aan de kant staan.’ En dan zie je de kleine verbaasd kijken … (lacht)

Heeft je bekendheid ooit een invloed op je geluk gehad?

Ik ga het niet onder stoelen of banken steken: herkend worden streelt je ego. Maar ik doe deze job niet om bekend te zijn. En het is soms wel wat lastig. Als ik alleen op straat loop dan kan me dat allemaal niet schelen, maar als ik met mijn gezin op stap ben, vind ik het niet altijd even leuk dat ik word aangesproken. Ik herinner me vorig jaar nog, op de kerstmarkt in Gent. Ik liep er met Gène op mijn arm, want het was aan het sneeuwen. Plots riep er iemand, vanop de schaatsbaan: ‘Hey, mag ik een foto?’ Ik deed teken dat het nu een beetje moeilijk was want dat mijn zoontje op mijn arm zat, maar die zei: ‘Dat is niet erg! Voilà, goed zo.’ En die nam een foto en was gewoon weg.

Vorige week stond ik met mijn dochters in de frituur, op zondagavond, en achter me stond er een gast met zijn gsm mijn bestelling te filmen. (lacht) Echt waar. Ik ben echt ostentatief met mijn rug naar hem gaan staan maar zonder enige schaamte draaide hij zich en begon hij me van de andere kant te filmen. Ongelooflijk, toch? Dat snap ik echt niet, maar goed, ik zal nooit onbeleefd reageren of iets zeggen. Want als je dat doet, dan vinden ze je arrogant.

5
hoe Zal Ik Het Zeggen?

Je hebt jaren in Antwerpen gewoond, was dat daar anders?

Misschien is Antwerpen anoniemer, ja. En er wonen wel meer bekende mensen. Maar ik heb het daar ook meegemaakt hoor. Zeker als er drank in het spel is, met dronken studenten of zo. Anderzijds hoort het er gewoonweg bij. Ik ervaar het zeker niet als iets heel negatief. Op grote evenementen - festivals of de Gentse Feesten - zie je me echter niet zo snel meer. Ik doe dat nochtans heel graag, maar daar heb ik écht geen rust.

Maar pas op, het is leefbaar hoor. Ik ben geen jeugdidool hé. Wereldberoemd zijn bijvoorbeeld, dat lijkt me echt het ergste wat er is. Dan word je volgens mij echt geleefd.

Zie je je maten van Olympique Dramatique, het theatergezelschap dat je met Tom Dewispelaere, Stijn Van Opstal en Geert Van Rampelberg destijds oprichtte, nog genoeg?

Minder. Ik doe ook minder theater dan vroeger. Omdat theater echt een avondjob is. Als je kinderen hebt, is het niet zo evident om dat te combineren. Misschien later, als ze groter zijn, zal ik weer wat meer op het toneel te vinden zijn. En ja, ik mis die gasten wel. Maar ze begrijpen mijn situatie. Ik ben daar ook niet alleen in hé.

Toen we startten, hadden we nog niet allemaal een lief, denk ik. Zeker geen kinderen. We hadden geen verantwoordelijkheden en we waren bij wijze van spreken ’s nachts nog aan het repeteren. En dan gingen we iets drinken omdat we het niet konden loslaten. (grijnst) Dat lukt nu niet meer, anders gaan onze gezinnen daaronder lijden. Om die reden heb ik gaandeweg bewust ook meer voor film en televisie gekozen. Omdat dat beter te combineren is met een gezin. Maar we gaan zeker nog wel eens iets met ons vieren doen.

Wanneer was je het gelukkigst, Ben?

In iedere periode van mijn leven heb ik gelukkige periodes gekend, maar perfectie bestaat niet hé. Dat heb ik altijd beseft. Op werkgebied ben ik echter een perfectionist en is het eigenlijk nooit goed genoeg, maar dat vind ik oké. Dan ga je niet slabakken, blijf je alert als acteur. Vroeger had ik wel het gevoel dat ik meer controle over mijn prestaties had. De laatste vijf jaar is dat veranderd. Alles moet altijd maar sneller gaan, dat vind ik jammer. Time is money. Maar er is geld genoeg, toch? De cultuursector moet besparen, maar als je ziet welke uittredingsvergoedingen politici krijgen, dan kan je toch alleen maar concluderen dat er geld genoeg is? Ach, dit is gewoon een politieke, ideologische beslissing. En we weten uit welke hoek ze komt. Ik vind dat erg. Mensen moeten toch verhalen kunnen vertellen? Kunnen fantaseren? Weet je wat, het gaat gewoon over de mensen dom houden. Want kunst zou je weleens aan het denken kunnen zetten. (haalt de schouders op)

Wat maakt jou, naast jouw gezin en je werk, gelukkig?

Slapen. (lacht) Als het systeem plat ligt; mezelf overgeven aan niets. Zalig! Of lezen. Mezelf volledig in een verhaal verliezen. En alles loslaten. Dat kost soms wel moeite, maar als het lukt, dan ben ik écht gelukkig. Dan verdwijnen alle zorgen. En gewoon stilte, jezelf eens vervelen. Waarom niet? Of met Gène spelen; mezelf volledig in het moment verliezen. Of genieten van wat vrije tijd met mijn lief.

Lukt dat? Want je partner Lenny (Van Wesemael, nvdr) is regisseur en jullie staan dikwijls samen op de set. Riskeer je dan niet dat je altijd aan het werken bent?

Neen, wij kunnen dat perfect loslaten. Wij blijven niet eindeloos palaveren over onze job. We kunnen de zaken gemakkelijk scheiden van elkaar: werk is werk, thuis is thuis. Zelfs op weg naar huis, samen in de auto, wordt er niet meer gesproken over de afgelopen opnames. Om nog even op je vorige vraag terug te keren. Weet je waar ik nog gelukkig van word? Gewoon, van eens goed spontaan te lachen. Tot je buik pijn doet van het lachen. Er is toch niets plezanter dan dat? Dan vergeet je, op dat moment, ook alles. Ik weet waarover ik het heb, want ik kan soms heel bitter door het leven gaan. Maar dan goed lachen, maakt alles weer goed. Humor is cruciaal in dit leven. En dat is niets technisch, je hebt het gewoon of je hebt het niet. Het lastigste is plezant zijn op commando, dat vind ik verschrikkelijk. Gewoon, spontaan lachen en onnozel doen. Geweldig!

4 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Wouter Van de Walle

    Zalige acteur en sympathieke gast!

  • Johan Vervaeck

    Subsidies zijn vergif. Wees creatief, wees uzelf, maar dan zonder subsidies. Schaf subsidies over gans de lijn af en geef begeleiding aan diegenen die denken niet zonder te kunnen.

Lees meer