4
Photo News

Exclusief voor abonnees

Jo De Meyere wordt 80: “Ik voel me nog zo vitaal als een prille zestiger”

Zijn eerste grote rol op televisie speelde Jo De Meyere alweer vijftig jaar geleden en sindsdien volgden zowat zeventig tv-projecten. Momenteel speelt hij, afwisselend met Herbert Flack, de rol van verzetsleider in de spektakelmusical ‘40-45'. Op 21 februari mag hij dan wel met één kloeke ademteug tachtig kaarsjes uitblazen op zijn verjaardagstaart, Jo denkt nog lang niet aan afbouwen. Dat vertelt hij in Story. 

Het interview vond plaats in brasserie ‘t Vosken op het Gentse Sint-Baafsplein, en dat is geen toeval. In de aanpalende schouwburg van het Nederlands Toneel Gent stond Jo De Meyere elf jaar lang op de planken in het begin van zijn carrière. En hij groeide ook op in de buurt, nadat het gezin met vijf kinderen vlak na de Tweede Wereldoorlog van Eeklo naar de Gentse binnenstad was verhuisd. “Ik ben van deze parochie”, vertelt Jo. “Dit is mijn wereld. Wanneer ik in de buurt ben, spring ik nog altijd even binnen in de Sint-Baafskathedraal. Ik denk dan terug aan zeventig jaar geleden, toen ik hier misdienaar was. Het waren hoogdagen voor mij wanneer ik deel mocht uitmaken van dat theatrale van de kerk. Mijn vader ging met de schaal rond in de kerk, mijn moeder was lid van tientallen katholieke verenigingen. Plots dacht ik aan Etienne Vermeersch, de Gentse moraalfilosoof die ons onlangs ontvallen is. Ik heb hem nooit persoonlijk gekend, maar ik heb zijn boeken gelezen, waaronder zijn laatste, ‘Over God’. Ik vroeg me af of Etienne nu zou weten of God echt bestaat. Dat soort geloofskwesties houdt me bezig.”

Heeft het geloof je, toen je zelf met groot verlies te maken kreeg, troost geboden?

Ik omschrijf mezelf nog steeds als ‘zoekend’ als het op geloof aan komt. De vragen blijven. Ik heb op die moeilijke momenten geen troost kunnen putten uit het geloof. Niet toen mijn vrouw Arlette totaal onverwacht stierf – alweer bijna zestien jaar geleden – en ook niet toen mijn twee zussen in juni 2017 en juni 2018 wegvielen. Op zo’n manier ongenadig geconfronteerd worden met de zin van het leven, hakt er toch wel stevig in. Voor ik op de scène ga, vraag ik nog elke keer hulp en bijstand aan mijn Heilige Drievuldigheid: Arlette, Cécile en Magda. Ik prent me in dat ze me nog altijd volgen, waar ik ook ben, en dat brengt me troost en kracht.

Je hebt 26% van dit artikel gelezen

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

Kies hier je voordeelperiode:

5 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • annie laureys

    Jo...heer en meester .toffe mens , goede acteur

  • Didi Bellens

    Hij heeft een punt toen hij zei bij "Van Gils en gasten" dat het enorm stoort dat er geen deftig Nederlands meer gesproken wordt. Nu moet alles ondertiteld worden omdat ze geen ABN meer kunnen of willen spreken. Een echte schande. Proficiat aan Jo.

Lees meer