Ludo Mariman (vooraan): conservator van zijn eigen songs.
Michel Hakim Ludo Mariman (vooraan): conservator van zijn eigen songs.

37 jaar crisis en politiegeweld: The Kids eindelijk op Groezrock

The Kids stonden op de eerste rij toen de punkhype in 1976 naar ons land overwaaide vanuit het Verenigd Koninkrijk, en staan komende zaterdag op het grootste punkfestival van ons land. Een logische combinatie zou je denken, al ging er bijna een kwarteeuw overheen vooraleer groep en Groezrock elkaar vonden.

Liefst 22 edities duurde het voor The Kids op een Groezrock-podium belandde, want zolang bestaat het Meerhoutse festival. Het op handen zijnde optreden daarom 'historisch' noemen is wat overdreven, maar passende erkenning voor The Kids is het zonder twijfel.

De vaderlandse punkveteranen speelden op hun eerste twee albums ('The Kids' en 'Naughty Kids') onversneden punk en gingen vanaf album drie ('Living in the Twentieth Century') richting rock, een koerswijziging die in 1981 de Belpopklassieker 'There Will Be No Next Time' (van het album 'Black Out') opleverde. Zoals dat dan gaat in een onrechtvaardige wereld werden The Kids daar rijk noch wereldberoemd mee. Halverwege de jaren '80 hielden ze het voor bekeken, maar een decennium later zorgde de soundtrack van 'Dief!' van Marc Punt ervoor dat The Kids opnieuw 'united' waren.

De reünie raast door tot vandaag. Ze leverde onder andere concerten in binnen- en buitenland op (bekijk vooral dat in de New Yorkse club Southpaw, dat op dvd verscheen) en een Lokerse Feesten-affiche die werd gedeeld met Sex Pistols, New York Dolls en Buzzcocks. Nieuw studiowerk is er niet: het laatste studioalbum ('Gotcha!') dateert van 1985. Het voorjaar brengt The Kids nog naar Italië, Duitsland en de Amerikaanse Westkust. Maar dus eerst naar Meerhout.

Jullie spelen vooral songs uit jullie eerste albums - allemaal meer dan 30 jaar oud - en toch zijn de thema's nog relevant. Crisis, werkloosheid, politiegeweld: het kon over 2013 gaan.
Ludo Mariman (zang, gitaar): "De affaire rond die jongen met een psychose (Jonathan Jacob, nvdr) die in een cel wordt doodgeslagen door agenten, daar zou 'Fascist Cops' kunnen over gaan. Of 'Bloody Belgium':  'Politicians make a mess/giving people lots of stress": daar kunnen we ons nog steeds iets bij voorstellen. Wellicht heb ik de tijdsgeest destijds goed gevat en blijken de toestanden van toen teruggekomen. Ofwel zijn ze nooit weggeweest."

In het latere werk van The Kids en solo ga je breder dan de drie-akkoordenrock van het begin. Heb je er vrede mee dat je voor half België desondanks altijd Ludo-De-Punk blijft?
"Met die punksongs is het allemaal begonnen voor me. Ik ben nu de conservator van mijn eigen liedjes. Liever dat ik het zelf doe dan dat een ander het na mijn dood moet doen. Van 1986 tot 1996 heb ik mijn ei kunnen leggen als singer-songwriter, dat is genoeg. De reünie rond die oude nummers valt overigens geweldig mee: het was de bedoeling om één jaar te touren, het zijn er al zeventien geworden."

"Door het internet werd het veel makkelijker om internationaal bekend te worden. Plus: ik geniet er nu veel meer van dan in onze prille dagen. Toen raasde het leven aan me voorbij. Gelukkig verjongt ons publiek steeds weer, zodat The Kids relevant blijven. Met jongeren die vandaag punk ontdekken is het zoals met de Engelse rockbandjes die in de sixties blues begonnen te spelen: ze gaan op zoek naar de bron van 'hun' muziek."

Wanneer merkte je dat die oude punksongs in de markt lagen bij een jong, internationaal publiek?
"Toen er ergens in 1996 een paar Franse gasten voor de deur stonden met een bootleg van ons eerste album. Dat is door een stel Duitsers op grote schaal verspreid. Waarschijnlijk zijn er van die eerste plaat meer bootlegs dan officiële exemplaren uitgekomen. (lacht) Eigenlijk deden die bootleggers het werk dat onze uitgeverij had moeten doen. Van die bootlegs heb ik uiteraard nooit een cent gezien, maar we hebben er voor een groot deel onze internationale bekendheid aan te danken."

Tot slot: Antwerpen - de stad waar het voor jullie allemaal begon - valt van het ene relletje in het andere. Voetbalellende, getouwtrek om de Sinksenfoor, de 'war on drugs'... Raakt je dat?
"Ik volg het van op afstand, want ik woon al een tijd in Wallonië. Hoe dan ook is het confronterend om te zien welke korte lontjes de mensen hebben, en echt niet alleen in Antwerpen. Dat komt, denk ik, door de crisis: we hebben niet veel nodig om door het lint te gaan. Dat geldt ook voor mezelf. Ik kan me enorm opwinden als ik - om maar iets te noemen - te veel belastingen moet betalen omdat mijn platenfirma een verkeerde loonfiche stuurde. Daar word ik écht nijdig van: "Ga het in jullie belastingsparadijzen halen, in plaats van bij de artiesten en de werklozen!" Aan zoiets moet ik maar even denken, vijf minuten voor een concert, en ik ben kwaad genoeg om er tegenaan te gaan." (lacht)

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Lees meer