5 Sam Sparro
Sam Sparro

Pukkelpop dag 2: bezwete dansers overal, behalve aan het hoofdpodium

Hoewel het gisteren op Pukkelpop aan grote namen op de Main Stage ontbrak, lieten heel wat festivalgangers dat de stemming niet bederven. Er werd heel wat afgedanst bij Sam Sparro, Goose en Merdan Taplak. Organisator Chokri Mahassine liep op het terrein en zag dat het goed was. De flop van de dag was de Zweedse zangeres Lykke Li.

Een stralende dag op Pukkelpop kwam rustig op gang met het optreden van Two Door Cinema Club. Deze vrolijke indierock had niet beter geprogrammeerd kunnen zijn, je kent ze van nummers als 'Do You Want It' en 'Something Good Can Work' en 'What You Know'. De ideale setlist om de muzikale namiddag rustig in te zetten. Het jonge publiek danste en zong mee met de makkelijke verteerbare hitjes. Na een tijdje werd het wat eentonig en besloten we op zoek te gaan naar andere ontdekkingen.

Na zijn afzegging van drie jaar geleden op Pukkelpop keken we er nu naar uit om de Australische zanger Sam Sparro toch eens mee te pikken. Met zijn zomerhit van formaat 'Happiness' wist hij zeker genoeg volk mee te krijgen om de Marquee om te toveren in een discofestijn. Zijn vele livemuzikanten, die wel eens wat durven jammen, en zijn mooie stem bewezen hij dat hij meer in zijn mars heeft dan een 'one hit wonder' te zijn. Zijn interpretatie van 'I Feel For You' van Chaka Khan, door wie hij ontdekt is, paste perfect in zijn eigen eighties klinkende sound. Dansbaar en pretentieloos, meer had het publiek niet nodig om uit de bol te gaan. Zijn oud succesnummer 'Black and Gold' werd uit alle kelen meegebruld en bracht iedereen aan het dansen om niet meer stil te vallen tot het einde. '21st Century Life' en de cover 'Gypsy Woman' pasten perfect in het rijtje. Afsluiter werd waar iedereen op zat te wachten: zijn hit 'Happiness' in de remixversie van de Belgische dj The Magician, wat meteen ook een bevrediging voor ieders danshonger betekende.

De hippe balkanbeats van Merdan Taplak en zijn knotsgekke brassband brachten de overvolle Wablief? aan het folkdansen. Hij maakte met zijn zomeranthem 'On The Rocks' dat hij voor Studio Brussel schreef duidelijk indruk, want de tent was volzet. Ondanks het saunagevoel binnenin deerde het niemand om al dansend nog wat meer te zweten op de mix van wereldse deuntjes, dubstep en drum & bass. Deze formatie, die het duidelijk van de interactie met het publiek moet hebben, slaagde erin de dansers slaafs met de handjes op en neer te laten bewegen. De eigenwijze versie van 'Push Up' van Freestylers vonden velen alvast geslaagd, aan het feestgedruis te zien.

Verkoeling vind je dit jaar niet meer op de wei van Pukkelpop, nu de vele bomen weg zijn, daarvoor moet je echter naar Petit Bazar en Salon Fou, waar er gelukkig ruimte en rust is om uit te rusten. Als het dat was wat organisator Chokri Mahassine ook naar hier bracht, dan keerde hij toch van een kale reis terug. De festivalgangers feliciteerden hem alvast met een geslaagde editie en gingen met hem op de foto. Het deed hem duidelijk deugd het respect van de bezoekers te hebben verdiend. Hij liet zich dan ook nog even overtuigen om een ritje te maken op de sfeermeter, tot groot jolijt van de toeschouwers.

5 Tom Chaplin van Keane.
Tom Chaplin van Keane.
5 Chokri Mahassine.
photo_news Chokri Mahassine.

Poprockband Keane kon aanvankelijk weinig geïnteresseerden naar de Main Stage lokken. Frontman Tom Chaplin trapte de set energiek af met 'Crystal Ball' en kroop meteen vooraan op de boxen. Op veel fans kon de band hier in Pukkelpop niet rekenen, maar het ontbrak hen niet aan enthousiasme. Hij ging verder op hetzelfde elan met 'Bend And Break', 'Silenced By The Night' om vervolgens een nieuw nummer te brengen. In zijn warme hemd werkte Tom zich behoorlijk in het zweet. Op 'This Is The Last Time' zwaaide het publiek aan het hoofdpodium gewillig mee met de handjes. 'Somewhere Only We Know' was een voltreffer van formaat en werd vanaf het eerste woord luidkeels meegezongen. De set eindigde wat in mineur, de energie leek wel samen met het zweet uit Tom te zijn weggestroomd. Met 'Is It Any Wonder' breide de band een einde aan een korte set.

We vragen ons af wat een weinig charismatische zangeres als Lykke Li met slechts een hit, een remix dan nog, 's avonds op het hoofdpodium doet. Dat bleek te groot voor deze artieste en haar donkere, ingetogen werk. Zelf leek de Zweedse er ook weinig zin in te hebben en sprak het publiek nauwelijks aan, wat de vele lege plekken op de wei kan verklaren. Haar album 'Wounded Rhymes' is zeker niet slecht, helaas kan Lykke Li dit niet overtuigend live brengen. De set viel het best te omschrijven als kabbelend en weinig boeiend, haar twee laatste nummers 'I Follow Rivers' en 'Get Some' waren niet bevredigend voor de fans en met dit optreden heeft ze alvast niet veel harten veroverd. Hoe leeg de wei aan de Main Stage was, zo vol stond het bij de Marquee. Het was wringen door de springende massa om nog maar zelfs tot aan de rand van de tent te raken waar de danssensatie Goose speelde. We konden nog het einde meepikken met 'Synrise'. Hun laatste hitje 'Real' klinkt op plaat erg rocky, maar live greep de band terug naar hun herkenbare elektronische stijl en dit sloeg duidelijk aan.

5 Lykke Li.
epa Lykke Li.

De ontdekking van de avond was Charles Bradley & His Extraordinaires. Deze 64-jarige soulzanger werd op latere leeftijd ontdekt, zijn bewogen levenswandel laat zich horen in zijn rauwe stem. Als je hem ziet, weet je meteen waarom hij zijn muzikale carrière begonnen is als imitator van James Brown. Nu brengt hij eigen werk, maar de invloed van de 'Godfather of Soul' is nog steeds merkbaar. Vanaf de eerste noot droeg de Club de Screaming Eagle of Soul op handen. Hij trakteerde het enthousiaste publiek met veel gevoel voor dramatiek op een show, denk aan knievallen, trucjes met de microfoon en een kostuumwisseling. Op muzikaal vlak kunnen we ook van een hoogstandje spreken, de cover 'Heart Of Gold' van Neil Young  werd luidkeels meegezongen. Het lang uitgerekte slotstuk 'Make It In America' werd erg doorleefd gebracht en bleef ook boeien ondanks de licht storende bassen die van het hoofdpodium kwamen doorsijpelen. James Brown mocht dan wel 'the hardest working man in showbizz' zijn, Charles Bradley is een waardige opvolger.

5 Charles Bradley.
Charles Bradley.

Lees meer