11

HLN.be's 10 beste platen van eigen bodem

Voldoende degelijk Belgisch materiaal in de cd-speler en op Spotify gespot dit jaar, maar bitter weinig uitschieters. Er werd sporadisch geëxperimenteerd maar ook opvallend goed naar de klassiekers van The Beatles geluisterd (Fence, Bed Rugs, Balthazar). Toch geen slechte referentie... Goose en Netsky hebben natuurlijk helemaal andere invloeden en leunen dichter aan bij 'dance' dan bij dit lijstje. Vandaar geen 'Control Control Control' noch '2' hieronder. Appelen, peren, citroenen, weet u wel. Andere slachtoffers van het brede middenveld: dEUS, Roscoe, Het Zesde Metaal, Marco Z, De Held, Isbells, The Van Jets, Sioen, Liesa Van der Aa en The Hickey Underworld.

Creature With The Atom Brain - The Birds Fly Low
CWTAB tourde al met Queens Of The Stone Age, The Jesus And Mary Chain, The Dead Weather en Alice In Chains. Frontman Aldo Struyf, tevens toetsenist bij Millionaire, maakt ook deel uit van de Mark Lanegan Band, voor wie CWTAB al meermaals het voorprogramma verzorgde. Diezelfde Mark Lanegan leent dan weer zijn rauwe stem aan 'Black Rider Run', een hoogtepunt op The Birds Fly Low. Muziek met internationale allures,  daar staat deze 'name dropping' toch garant voor. Bovendien kruipt ook nog eens Mario Goossens van Triggerfinger achter de drums. In twee woorden: straffe kost.

11

Bed Rugs - 8th Cloud
IJzersterk debuut van deze rockband die in 2008 nog onder de naam 'The Porn Bloopers' in de finale van Humo's Rock Rally stond. De muziekstijl veranderde, de naam volgde, met dank aan het onfortuinlijke tapijtje ('rug' in het Engels) van de 'Dude' uit The Big Lebowski.

We waren begin dit jaar meteen weg van dit album, dat stevig en op hoog niveau inzet met 'Purple Pill'. Bed Rugs kan het gelukkig volhouden tot aan de single 'What Does It Mean?' en daarna zelfs gewoon tot aan het gaatje. Snerende gitaren - en wat een baslijn op 'Subtopia'! - die de strakke melodie nooit uit het oog verliezen. Meer moet dat niet zijn.

11

Absynthe Minded - As it ever was
Uitstekend album alweer van de Gentse leadzanger Bert Ostyn en zijn voortreffelijke groep. De lat wordt meteen galactisch hoog gelegd met 'Space', zo eentje dat op niemands palmares zou misstaan. 'Get Around' sluit al even overtuigend af en tussenin ook heel wat goed nieuws. 'Little Rascal', bijvoorbeeld. Mocht Absynthe Minded een voetbalploeg zijn, ze zouden er zeker telkens bij zijn op het EK. Ook als dat in den vreemde georganiseerd wordt. Trefzeker, romantisch vakmanschap.

11

Balthazar - Rats
Deze Kortrijkse band ging dit jaar opnieuw - na het succes van 'Applause' - aan de haal met de MIA voor beste album en daar valt zeker veel voor te zeggen. De single 'The Oldest of Sisters' klinkt u ongetwijfeld bekend en aangenaam in de oren, maar probeer minstens ook eens 'Sinking Ship'. Ogen toe, koptelefoon op, eventueel het gezelschap van 'the whore of alcohol' en u blijft nauwelijks bovendrijven. (Dat witte lijntje laten we zelf liever zo.)

In 'Joker's Son', duiken de ingetogen blazers weer op, die ook al de sfeer van het openingsnummer, The Oldest of Sisters, kleurden. Nog verder krijgen we het kabbelende 'Any Suggestion' in our face, met treurende, slepende violen. Yep, in het sfeerscheppen kent Balthazar zijn gelijke niet. Dat zit meestal angstaanjagend juist.

11

Fence - Fence
Tweede in de Rock Rally, editie 1998, na Das Pop. Succesvol tot de Limburgers er in 2006 na hun optreden op Pukkelpop de brui aan gaven. In 2010 sloeg de vonk echter opnieuw over na een reünie en dit jaar dan kregen we uiteindelijk 'Fence' van Fence cadeau.

De plaat zet in met 'Cool Spirit' en forse drums alsof Fence live in onze woonkamer staat te spelen. We vinden dat gevoel ook terug in de catchy single 'Without a Trace'. Ze horen het zelf niet graag, maar The Beatles zijn écht wel zelden ver weg. Nu, persoonlijk zouden wij ons daarvoor niet schamen en een titel als 'Please Help Me' doet toch vermoeden: zij ook niet.

Het was lang uitkijken naar dit album, maar, zoals het cliché wil, het was het wachten meer dan waard.

11

Little Trouble Kids - Adventureland
We herhalen onszelf, ergens in april: "Little Trouble Kids wordt omschreven als een 'geschift noisepopduo'. Lees: iets als 'Vive la Fête' op nóg meer speed. De tweede plaat van de Gentenaars Thomas Werbrouck en Eline Adam - één gitaar, één stompbox, twee harmonieuze stemmen - heet 'Adventureland' en dat IS het ook. Een trashy trip langs bij ons nog zo goed als onontgonnen donker-rauwe punknissen, rechtstreeks met een opzwepende zwier het podium opgekeild. En ze zijn aan een stevige opmars bezig: Left Right Left, zoals de cd inzet. In een ander fantastisch nummer, Glamorama, gaat het over het 'this circus of human kind'. Goddank voor deze magistrale clowns!" Niks meer aan toe te voegen.

11

SX - Arche
'Gold' is voor ons een van dé singles van het jaar. En toen had de Kortrijkse indiepopgroep - ja, wat is er tegenwoordig NIET indie - het jaar voordien al het fantastische 'Black Video' afgeleverd. (Zangeres Stefanie Callebaut doet ons bij wijlen denken aan actrice Joanna Lumley, maar dit volledig terzijde; meer voor de hand liggend is haar in de muzikale sferen van Róisín Murphy te situeren.)

De derde single wordt ongetwijfeld 'Arche', de imminente titelsong. Maar 'Graffiti' - samen met 'Black Video' en 'Stop' al in mei 2011 opgenomen - zou ook geen vergissing zijn om los te laten op de charts. Dat nummer barst halverwege 'eighties-gewijs' helemaal open en duikt gelijk weer naar de diepere, zwoele stem van Callebaut. Als kolkend lava in de wassende zee.

Het is niet al goud wat blinkt, zoals de hoes met wat fantasie lijkt te suggereren, maar het is een veelbelovend beginsel van de muziek van SX.

11

Dez Mona - A Gentleman's Agreement
Alweer de vijfde worp van de Antwerpse band. Minder jazzy en experimenteel, meer pop en rock. Vrij vertaald, met een degoutant woord: toegankelijker. 'Soon' mag openen en lijkt in een luxebedje naast nummers van dEUS en Stef Kamil Carlens te hebben gelegen. Stef Kamil draaft overigens samen met Tom Van Laere ('den Admiraal') op in 'We Own The Seasons'.

De single 'Suspicion' heeft niks van doen met Elvis, maar zwelt ritmisch aan tot uithalen van zanger Gregory Frateur waar Brett Anderson van Suede zou voor applaudisseren. Frateur staat dan ook bekend om zijn uitzonderlijk stembereik. In het sobere 'Fools' Days' horen we dan weer de nachtegaal in hem, en in 'Funny Games' beide.

De titelsong contrasteert de fluwelen zang met de vlekkerige gitaren tot iets heel moois. Verrassend voor Dez Mona. Nog maar eens! Hun muzikale smaakpalet wordt alsmeer breder. Wij volgen met interesse en met genoegen.

11

Hong Kong Dong - Sweet Sensations
Frank Zappa is niet alleen een inspiratiebron voor Kamagurka maar zeker ook voor de muziek die zijn kinderen Boris en Sarah Yu Zeebroek samen met Geoffrey Burton maken. Hun langspeeldebuut 'Sweet Sensations' is een bonte mengeling geworden, gaande van het uptempo titelnummer over het ook al Kim Wild-achtige 'Romance In The Afternoon' en het wat zeemzoeterige 'Forget' tot het spac(ecake)y 'The Fear' en zelfs het breekbare 'I Am The Wind'.

Horen we trouwens in de opener 'Yoko Oh No!' een verwijzing naar de beginviool in 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel? Niks valt uit te sluiten met Hong Kong Dong... Verfrissend!

11

The Bony King Of Nowhere - The Bony King Of Nowhere
Fragiel, dat epitheton hadden we nog niet gebruikt. Het past bij niemand beter dan de Gentse singer-songwriter Bram Vanparys aka The Bony King of Nowhere. Veel meer kan je songs niet uitkleden dan hij ze stript op dit album. Bob Dylan, Jeff Buckley,... zoek het dáár. Als u niet van het eerste liedje 'Across The River' houdt, kunt u eventueel nog de single 'Travelling Man' proberen, maar weet dat het méér van dat is. Wij vinden het alvast bloed-mooi. Tot volgend jaar!

11

Lees meer