11

HLN.be's beste dance-langspelers van 2012

Onderaan dit artikel vind je een uitgebreide Spotify-playlist met daarin alle nummers van wat Hans de tien beste dance-albums van 2012 vond!

1. Zedd - Clarity

Zedd behoort samen met andere jonge wolven als Porter Robinson en Arty tot de nieuwe generatie producers in de Electronic Dance Music (EDM), zoals dit genre tegenwoordig heet, die uitblinken in iets wat eerder een rariteit is in het wereldje: veelzijdigheid. Of zoals de 23-jarige Duitser Zedd, aka Anton Zaslavski, het onlangs tweette: 'CLARITY is all about the music, the 'M' in 'EDM'". Kerels die meer doen dan veilig varen van drop naar drop. Heeft dezelfde ondeugende zin voor contrast als zijn mentor Skrillex, maar rekent niet op die 'shockfactor' zoals Sonny Moore dat wel doet. Zedd's debuutalbum 'Clarity' blinkt uit in zowel verscheidenheid -wat betreft sounds, melodieën en intensiteit- als cohesie. En dat laatste is zeker in EDM, waar menig album bestaat uit een drietal tophits en verder wat algemene elektro, geen sinecure.

De bekendste track uit 'Clarity' is zonder twijfel 'Spectrum', samen met 'Language' (Porter Robinson), 'Kick Out the Epic Motherf***er' (Dada Life) en 'Epic' (Sandro Silva en Quintino) een van de meest gedraaide platen tijdens de voorbije zomer en ook gewoon een van de beste tracks uit 2012, ook dankzij de vocals van Matthew Koma. De titeltrack 'Clarity' is een toppertje: een bitterzoete 'love track' met de meest emotieve vocals sinds Sia op David Guetta's 'Titanium'. "If our love's insanity, why are you my clarity?" Daarnaast viert de op Justice geïnspireerde electro house hoogtij in 'Codec' en 'Stache', waar 'Lost At Sea' (met vocals van Ryan Tedder - de man ook van 'Calling' van Sebastian Ingrosso) en 'Follow You Down' goed is voor het lichtere progressive werk. Zedd weet alvast hoe akkoorden en vocals tot hun recht te laten komen. In 'Fall Into The Sky' is dat laatste trouwens voor rekening van Ellie Goulding, het inmiddels ex-liefje van, jawel, Skrillex.

11
2. Eric Prydz presents Pryda

Ondanks fel aandringen hebben de fans er járen op moeten wachten, maar halfweg 2012 was ie er plots: het nieuwe album van de Zweedse elektrogoeroe Eric Prydz. Het is meteen een plaat geworden met drie CD's: één met nieuw materiaal en twee retrospectieven die de voorbije acht jaar Eric Prydz op zijn label 'Pryda' moet weerspiegelen. Het album stond niet meteen garant voor een revolutie noch een nieuwe gouden tijdperk in elektronische muziek, maar voor wie een complete Prydz CD wil: zoek niet langer. Net geen drie uur lang perfect uitgevoerde muziek waarvoor de Zweed met vliegangst, ooit zelfs nog lid van Swedish House Mafia, bekend staat. Alsof hij haast tien jaar lang gewerkt heeft om zijn muziek te perfectioneren. 'Allein', een remix van de hit van Polarkreis 18, was een van dé festivalkrakers van het voorbije jaar, terwijl de plaat ook bol staat van euforische dancefloor tracks. Van zweverige house akkoorden ('Shadows') tot handen-in-de-lucht trance ('Mighty Love'): Prydz, die het nu doet met zijn 'Epic' feestjes, toont alles wat hij in huis heeft. Op 'You' zorgt hij trouwens zelf voor de vocals.

11
3. Netsky - 2

Van drum and bass zijn we alles behalve fan, maar de melodieuze 'liquid' toets die Boris Daenen aan zijn tracks kan geven, kan ons meer dan bekoren. "Alsof het leven een eindeloze party is vol lachende mensen en meisjes in minuscule bikini's, dat soort beelden roept deze muziek op", luidde het in een recensie in 'De Morgen'. De vocals in '2' zijn ook catchy, de melodieën blijven je bij en de hoogtepunten zijn daar wanneer je ze verwacht. Netsky (die we in maart interviewden) zal in het underground milieu weinig hoofden doen draaien met deze plaat, des te meer scoort hij in het meer commerciëlere circuit. Daar moet de 23-jarige 'prins van de D&B' uit Edegem zich alles behalve voor schamen. 'Love Has Gone', 'Come Alive', 'Give & Take' en nu ook het house-achtige 'Puppy' (You Can Only Live Today): het lijkt wel alsof Netsky, eerder deze maand goed voor 2 MIA's, alleen nog maar hits voortbrengt. Schaamteloos vrolijk, immer pretentieloos: neen, van deze '2' is alleen de titel weinig inventief.

11
4. Dada Life - The Rules of Dada

Na hun debuutalbum 'Just Do The Dada' uit 2009 zijn de übergetalenteerde Zweden Olle Corneer en Stefan Engblom daar met 'The Rules of Dada'. Een album met daarin enkele van hun grootste tracks van de voorbije jaren (zoals 'Kick Out The Epic Motherf***er' of 'Happy Violence') en hun hits van dit jaar ('Feed The Dada' en 'Rolling Stones T-Shirt' waarvan je absoluut eens de clip hieronder moet bekijken). Daarnaast ook enkele tracks ('Arrive Beautiful Leave Ugly' en vooral 'Don't Stop') met meer diepgang en melodie waarbij de Dada's tonen dat ze meer in hun mars hebben dan alleen maar pompende beats die je bij de strot grijpen om niet snel los te laten. Met 'Rules of Dada', een meesterwerkje van moderne elektrohouse, bewijzen de Zweden zoveel meer te zijn dan alleen maar champagne, bananen en monstrueuze bassen. Ze zijn ook uitstekende muzikanten. Of, zoals een van de regels van Dada Life luidt: 'Art should be loud'. En dit album bevat vast en zeker goeie kunst.

11
5. Deadmau5 - Album Title Goes Here

The Mau5 was er in 2012 duidelijk niet op uit om vrienden te maken. Madonna, Paris Hilton, of gewoon de hele dj-cultuur (die hij verweet vooral te bestaan uit opgefokte knoppendraaiers): de gerenommeerde Joel Zimmerman leek zich niet meteen goed in het Canadese vel te voelen. Ook zijn nieuwste langspeler maakt een op het eerste gezicht onsamenhangende indruk. De naam van het album alleen al: 'Album Title Goes Here', na ook al 'Random Album Title' en 'For Lack Of A Better Name' uitgebracht te hebben. De nummers variëren van geniaal ('The Veldt', 'Fn Pig') tot gewoon slecht ('Superliminal', 'Take Care of the Proper Paperwork'), alsof Zimmerman tot een compromis is gekomen tussen zijn meest briljante en meest slappe werk. Zijn muziek is dan ook meer een afspiegeling van zichzelf dan van de huidige EDM-scene - waarschijnlijk ook een van de redenen waarom Zimmerman zich achter zijn Mickey Mouse-masker verbergt. Al lijkt de veruit beste track -The Veldt- net op een verheerlijking van die EDM-scene. Eén ding staat vast: ook op 'Album Title Goes Here' blijft Deadmau5 zijn ambigue zelve.

11
6. Calvin Harris - 18 Months

Al achttien maanden is het geleden dat Calvin Harris de leadsingle van deze plaat uitbracht: 'Bounce', samen met Kelis, en ook het instrumentale 'Awooga'. Maar pas toen hij voor Rihanna 'We Found Love' maakte, werd de Schot immens 'hot' en vond hij zichzelf niet veel later als producer terug van tracks voor Mary J.Blige, Scissor Sisters, Cheryl Cole en Kesha. Pas op, de pleiade aan gasten is indrukwekkend op '18 Months': Florence Welch ('Sweet Nothing'), Ne-Yo ('Let's Go'), Tinie Tempah, Ellie Goulding ('I Need Your Love'), Example ('We'll Be Coming Back') en Nicky Romero. Ironisch gezien was het 'I Feel So Close', gezongen door Harris himself, dat zijn succes na 'We Found Love' bestendigde. Harris, die als geen ander weet hoe de perfecte danshit te maken, bewijst met zijn derde album dat hij uitgegroeid is tot de perfecte 'go-to guy' in de pop, niet langer bekend van 'produced by' maar een herkenbaar gezicht. De plaat mag dan weinig cohesie bevatten en nooit gedurfd zijn, het zal de Schot worst wezen. Waarom zou hij ook post-modern moeten zijn, terwijl hij de hedendaagse popsterren maar een belletje hoeft te geven om de radiocharts te beheersen?

11
7. Swedish House Mafia - Until Now

Een plaat om de laatste tournee, die hen begin december ook in het Antwerpse Sportpaleis bracht, te vergezellen. Ongeveer één derde van 'Until Now' is eigen werk van het Zweedse trio Axwell, Sebastian Ingrosso en Steve Angello, waarvan het begin dit jaar uitgebrachte 'Greyhound' en hun allerlaatste track 'Don't You Worry Child' het uithangbord zijn. Verder bestaat de plaat uit bekende remixen en opgefriste oudere hits, zoals 'Miami 2 Ibiza'. Ook tracks die de SHM-stempel dragen ('Atom' van Nari & Milani, 'Walking Alone' van Dirty South & Those Usual Suspects feat Erik Hecht of 'Beating Of My Heart' van M-3ox en Heidrun) worden niet vergeten, wat in totaal goed is voor een ecstasy rush die 75 minuten lang duurt. Je kan SHM haten of ervan houden, één ding is zeker: deze plaat zal live, in het gezelschap van het nodige vuurwerk en gigantische LED-scherm, altijd beter klinken. Maar als eerbetoon aan de afscheidnemende Zweden mocht deze verzamelaar in deze toptien simpelweg niet ontbreken.

11
8. Boys Noize - Out Of The Black

Een plaat die duidelijk de strijd weergeeft waarmee Alex Ridha worstelt: die tussen de industriële sound van zijn thuisland Duitsland en de onverspelbaarheid en het flamboyante van de Franse elektronische muziek. Maar wel het beste uit deze twee werelden. Donker versus licht, koud versus warm. Boys Noize blijft garant staan voor harde en rauwe energie, in-your-face materiaal, maar ditmaal gekoppeld aan prikkelende melancholie en opwinding. Doorheen de plaat pakt Ridha uit met warme robotachtige vocals die alleen maar met Daft Punk kunnen vergeleken worden. Maar waar dit bij menig ander artiest mislukt is, slaagt Ridha erin door ze schaamteloos te 'verduitsen'. In haast elke track zijn ze echt een hoogtepunt, waarbij de herkenbare stemmen tegen keiharde synths, pompende drums en geestverruimende effecten geschuurd worden. Het beste voorbeeld daarvan is 'Ich R U'. Ook 'Conchorde', een samenwerking met Siriusmo, is een hoogtepunt, al is het maar omwille van een de zwaarste drops op deze 'Out Of The Black'. Breaks, acid, techno en electro in één coherent geheel verwerken: het is niet iedereen gegeven.

11
9. Axtone presents Thomas Gold (2 discs)

Thomas Gold wisselde dit jaar geregeld van kamp: op de ene namiddag was hij een van de headliners van de 'Size Matters'-feestjes van het label Size van Steve Angello, de dag erop bracht hij plots een compilitiealbum van twee schijven uit op het label van Axwell: Axtone. Wat wel een constante blijft: de Duitse meester van de bootlegs wordt nog altijd stevig omarmd door de afscheidnemende Zweden van Swedish House Mafia. En, belangrijker, hun wereldwijde aanhang. 'Axtone Presents Thomas Gold' omvat alles waarvoor de man staat: meesterlijke bootlegs, euforische lifts en gestaag in energie groeiende setlists. Daarvan is deze door Gold gemixte compilatie met 33 tracks het perfecte bijvoorbeeld. Daarbij nieuwe producties ('Fanfare', 'Circles', 'The Beginning'), herwerkte klassiekers ('Set Fire To The Rain', 'Judas' van Lady Gaga of 'The Wave' van Miike Snow), grote hits ('Resurrection', 'Troll', 'Million Voices' of 'In My Mind') en vers bootlegwerk. Zo gaat 'Sing2Me' in de mix met Red Carpet's 'Alright' (zie video hieronder). Gold toont dat hij een superster-dj is wiens beste dagen nog voor hem liggen.

11
10. Tiësto - Club Life: Volume 2 Miami

Compilatiealbum uitgebracht even voor de zomer met een hoge feel good-factor. De trance-tijden met 'In Search of Sunrise' van Tijs Verwest liggen dan al even achter ons, ook in de verschillende Club Life's verloochent de Nederlander van 250.000 euro per optreden zijn trancy roots niet. Die gelukzalige producties in combinatie met de occasionele luchtige vocals zijn nooit ver weg bij Tiësto. 'Walls' van Sultan + Ned Shepard feat. Quila is daar het perfecte voorbeeld van, terwijl Verwest samen met zijn maatje uit Breda -de absolute 'coming man' Hardwell- onder andere ook het emotionele 'Young Blood' van The Naked & Famous door de remix jaagt, net als Coldplays 'Paradise' en -natuurlijk- Gotye's 'Somebody I Used To Know'. Verrassen doet Tiësto met een samenwerking met elektro-dj Wolfgang Gartner, getekend 'We Own The Night'. Meer van dat, graag. Ook eigen toppers als 'Maximal Crazy' en 'Zero 76' mogen natuurlijk niet ontbreken. Pak daar ook nog eens supertracks als 'Life' van John Dalbäck en 'In My Mind' van Axwell bij, en je hebt een album waarbij je zowel op South Beach in Miami als op Sint-Anneke aan Linkeroever alleen maar vriend(inn)en maakt.

11

Lees meer