DA

Ruud De Ridder: “Naar een stuk van Sven ben ik nog niet gaan kijken. Interesseert me niet”

Het is met tegenstrijdige gevoelens dat Ruud De Ridder (67) eind volgende week de deuren van zijn Echt Antwaarps Teater dichttrekt. Trots om wat hij in zijn jarenlange carrière heeft bereikt, weemoedig omdat hij afscheid neemt van z’n vaste publiek. De breuk met zoon Sven lijkt zijn gemoed dan weer niet langer te bezwaren. “Mijn grote gave is dat ik dingen kan loslaten en afsluiten”, zegt Ruud in Dag Allemaal.

Het zijn verwarrende ­tijden voor Ruud De Ridder. Toen zijn zoon Sven vorig jaar zijn eigen ­comedygezelschap oprichtte, werd zijn trouwste bondgenoot plots zijn grootste concurrent. En terwijl de De Sven De Ridder Company in volle opmars is, heeft Ruud met pijn in het hart beslist om na 32 jaar zijn eigen schouwburg te verkopen. Het besef dat hij - met het stuk ‘Tomatte Cravatte’ - voor het laatst op de planken van zijn eigen theaterzaal staat, hakt er stevig in. “Natuurlijk is dat zwaar, een punt zetten achter je levenswerk”, vertelt Ruud. “Maar ’t is wel mijn eigen keuze om die bladzijde om te slaan, hé. Gelukkig kan ik terugblikken op een mooie en lange speel­periode in ons theater. We hebben ons altijd goed geamuseerd en mochten keer op keer voor een volle zaal spelen.”

Vloeien er nu tranen op de ­planken van het Echt Antwaarps Teater?

Ja, absoluut. Mijn vrouw Nicole en ik nemen als het ware elke avond afscheid van ons publiek, hé. Onze trouwste fans willen ook graag persoonlijk afscheid nemen van ons. Vaak hoor ik dan: ‘We hebben hier nog nooit een stuk gezien dat we minder vonden.’ Mooi, toch? Onze laatste voorstelling was maanden geleden al uitverkocht. Ik weet zeker dat ik het die avond moeilijker dan ooit ga hebben. Al is het nog geen definitief afscheid, natuurlijk. Volgend jaar spelen we twee theaterstukken in de Arenbergschouwburg. Voor de rest gaan we toeren met twee reisproducties. We zullen dus nog vier komedies per jaar spelen, in plaats van acht.

Ga je ook nog zelf nieuwe stukken schrijven?

Ja, hoor. Ik heb ideeën met hopen. Dankzij Nicole. Zij is een goede ideeënleverancier. Het is heel plezant om met haar samen te werken.

Maar het is wel de bedoeling om het rustiger aan te doen?

Klopt. We worden een dagje ouder en voelen al een tijdje dat ons werkritme wat minder mag. We willen nu genieten van de gewone dingen: een terrasje doen, een dagje naar Planckendael gaan... Toneelspelen vinden we nog altijd plezant, maar zo’n theaterzaal runnen is best vermoeiend. Dat valt nu weg.

Het gebouw is al verkocht. Welke bestemming krijgt het nu?

Er komen winkels in, maar hoeveel precies weet ik niet.

Ook je zoon Sven heeft héél wat voorstellingen gespeeld in het Echt Antwaarps Teater. Denk je nu niet: ‘Hij had hierbij moeten zijn?’

Sorry, maar op die vraag wens ik geen commentaar te geven.

Krijg jij van jullie publiek niet voortdurend vragen over Sven en zijn theatergezelschap?

Nee, totaal niet. Dat komt omdat heel wat mensen mijn autobiografie (‘Dit had ik nooit verwacht’, nvdr) hebben gelezen, waarin ik de situatie tussen Sven en mij uitleg. “We begrijpen je”, meer zeggen ze me niet.

Je zoon, en andere theatermakers in het Antwerpse, zullen wellicht blij zijn dat hun grootste concurrent aan een uitdoof­scenario is begonnen.

Dat zou kunnen. Maar dat soort gedachten houdt me absoluut niet bezig.

Ben je al eens gaan kijken naar een voorstelling van De Sven De Ridder Company?

Nee. Dat interesseert me niet. Mijn grote gave is: ik kan dingen loslaten en afsluiten. Da’s belangrijk. Want als je dat niet doet, krijg je maagzweren en word je ziek. Ik sluit af, ik laat los, en ik ga verder.

Maken fans soms de vergelijking tussen het Echt Antwaarps ­Teater en Svens gezelschap’?

Eh, ja. Mensen zeggen me eerlijk: “Nu jullie minder voorstellingen maken, gaan we ook weleens op een ander kijken.” En tot mijn grote vreugde krijg ik dan na afloop te horen: “Maar ’t is toch niet hetzelfde, zenne, Ruud.”

6 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.
  • Peter Buyck

    Toch erg dat men de ander het licht niet in de ogen gunt. Vooral artiesten. Het zou maar erg zijn dat vader en zoon identiek hetzelfde creatieve product afleveren. Ieder zijn talenten en onderliggende accenten in muziek, toneel, schrift, ...

  • Nolle Verdonck

    Toch wel jammer... het is en blijft je zoon Ruud. Hopelijk besef je dat je die band moet herstellen ook al is het water heel diep.

Lees meer