VRT

Sabine Hagedoren over het verlies van haar man: "Hij zei dat ik niet alleen mocht blijven. Dat ik er nog iets moois van moest maken"

Op 28 juli vorig jaar overleed Jurgen, de partner van Sabine Hagedoren, na een jarenlange strijd tegen een slepende ziekte. Vanavond mocht de weervrouw de spits afbijten van de nieuwe reeks 'Die huis' van Eric Goens op Eén. Daar sprak ze voor het eerst openlijk over haar verdriet.

Hagedoren heeft de ziekte van Jurgen jarenlang verzwegen voor haar collega's en ook na zijn dood weigerde ze interviews te geven over het verlies van haar man. "Ik vind het altijd moeilijk om dat te doen aan mensen die ik helemaal niet ken," zegt ze. Maar voor Goens maakte ze nu voor de eerste keer een uitzondering. 'Die huis' wordt opgenomen in Wellington in Zuid-Afrika en die plek stond op de bucketlist van Sabine en Jurgen. Bovendien bleek de vertrekdatum voor de opnames ook de dag te zijn waarop Sabine en haar man dertien jaar getrouwd zouden zijn. Het leek voorbestemd. "Voor mij is het heel speciaal om hier te zijn," zei ze.

Lees verder onder de video

Woede

Jurgen was bang dat hun kinderen Lars en Lise hem ooit zouden vergeten. Op het moment van de diagnose waren zij nog kleuters. "Jurgen was kwaad. Zijn taak was niet af, want we hebben twee kleine kinderen," vertelt Hagedoren, "ik begreep zijn woede. In die kwaadheid steek je ook véél energie, maar hij zei dat hij tot de laatste snik kwaad zou blijven. Dat deed hij ook, die woede van 'ik wil hier niet weg'."

Toen Sabine het over de laatste momenten van Jurgen had, werd het haar even te veel. "Het laatste wat hij mij gezegd heeft, is het mooiste wat je tegen iemand kan zeggen die je doodgraag ziet: 'Je mag niet alleen blijven. Ik wil dat je nog gelukkig wordt. Je bent veel te mooi om alleen te blijven. Maak er nog iets moois van.' Dat was het laatste wat hij tegen me zei. Een uur later was hij er niet meer."

Lees verder onder de video

Kop in het zand

We kennen Hagedoren als de immer opgewekte weervrouw, al is dat relatief, zegt ze. "Ik ben veel goedgezind, maar niet altijd. Het eerste halfuur van de dag ben ik slechtgezind. Je kan niet altijd huilen, dan word ik zot. Je moet af en toe je kop in het zand steken en zeggen 'we zetten het efkes opzij'.  Dat lukt me. Dát is mijn manier om het vol te houden."

Hoe haar leven er over twintig jaar zal uitzien, weet Hagedoren niet. "Het belangrijkste nu is dat ik mijn kinderen goed begeleid, samen met anderen."

Lees meer