4
ANP, twitter billywhizz,

Soms aangrijpend, soms vreugdevol, maar bovenal erg mooi: de fraaiste sportverhalen van 2018

2018 was ook het jaar van enkele fraaie sportverhalen die de clubkleuren of individuele prestaties vér overstegen. Soms aangrijpend, soms vreugdevol, maar bovenal erg mooi. 

Oranje-aanvoerder troost referee wiens moeder net overleed

Aanvoerder van de Nederlandse nationale voetbalploeg Virgil van Dijk ontpopte zich in de Nations League-partij tegen Duitsland om twee totaal verschillende redenen tot grote held. Enerzijds zorgde hij in de slotminuten voor de onverhoopte 2-2, waardoor Oranje zich in extremis plaatste voor de eindronde van het gloednieuwe toernooi, anderzijds ontroerde hij de hele voetbalwereld met een hartverwarmend gebaar. 

De verdediger pakte na affluiten uit met een grootse geste richting scheidsrechter Ovidiu Hategan. De Roemeense arbiter kreeg tijdens de rust te horen dat zijn moeder was overleden. Ondanks het persoonlijke drama bracht Hategan de wedstrijd tot een goed einde, maar nadien liet hij z'n emoties de vrije loop. Van Dijk leefde mee met de onfortuinlijke man, want hij spoedde zich meteen naar de ref om hem te knuffelen en zijn medeleven te betuigen. “Die man brak na het eindsignaal. Hij stond met tranen in zijn ogen op het veld, want hij had net zijn moeder verloren. Ik heb hem sterkte gewenst en gezegd dat hij een uitstekende wedstrijd had gefloten. Het is een klein iets, maar misschien dat het hem helpt.” 

F4-piloot verloor benen maar maakt één jaar later comeback 

Hoedje af voor Billy Monger. De jonge Brit verloor in april 2017 op 18-jarige leeftijd beide benen na een verschrikkelijke crash in de Formule 4. Een vernietigende klap aan meer dan 160 km/u zette z’n wereld helemaal op zijn kop. Maar gesteund door Formule 1-vedetten Max Verstappen, Lewis Hamilton en Jenson Button was hij strijdvaardig. Hij moest en zou terugkeren in de autosport. Zo geschiedde, want exact twaalf maanden en een zware revalidatie later kroop Monger in april van dit jaar terug in een bolide. En het werd een comeback om nooit te vergeten, want in de categorie hoger - de Formule 3 - finishte hij op een geweldige derde stek. 

Vooral de positieve houding waarmee Monger in het leven staat, dwong bewondering af. Hij werd daarvoor ook genomineerd voor de prestigieuze Laureus-awards in de categorie Sportmoment van het jaar. “Ik verloor dan wel mijn benen, mijn spirit om de waaghals uit te hangen is niet verdwenen.” Hij bedient de wagen met een aangepast stuur: met een flipper aan de rechterkant geeft hij gas en aan de linkerkant kan hij schakelen. Remmen gebeurt met het bovenbeen. Aan doorzettingsvermogen geen gebrek, “en op een dag rij ik in de Formule 1”.

Japanse fans ruimen tribunes op na WK-uitschakeling 

Op het WK in Rusland werd Japan in de laatste minuut door onze Rode Duivels uit het toernooi geknikkerd. Pijnlijk, maar dat belette de Japanse supporters niet om hun kraaknette klasse te tonen. Heel wat fans bleven ondanks de klap lang na het laatste fluitsignaal hangen om hun supportersvak op te ruimen. Ze zeulden grote plastic zakken mee: geen enkel bekertje, kartonnetje of vlaggetje werd over het hoofd gezien. Een idee dat enkele dagen later trouwens werd nagebootst door Senegal. Ook de Afrikaanse fans zorgden na hun match massaal voor propere tribunes. 

Maar niet enkel de Japanse fans, ook de spelers zelf toonden een gouden hart. Toen ze de kleedkamer verlieten, blonk die immers als nooit tevoren. Op de koop toe liet de ‘Samurai Blue’ een papiertje achter waarmee het organiserende land werd bedankt voor de gastvrijheid. 

Ouders van Casartelli ontmoeten talent vernoemd naar hun zoon

Fabio Casartelli verongelukte in de afzink van de Col de Portet d’Aspet, maar wordt 23 jaar na datum nog steeds in de wielerharten gedragen. Dat bewijst een opvallende ontmoeting tijdens de Tour de France dit jaar. 

Net voor het monument opgedragen aan de onfortuinlijke gewezen olympische kampioen, leerden de ouders van de gestorven wielrenner Fabio Jakobsen kennen. De jonge Nederlander werd in 1996 geboren en is vernoemd naar Casartelli. De Nederlandse omroep NOS was erbij en legde de emotionele gebeurtenis vast op de gevoelige plaat.

“Het was een heel speciaal moment”, zei de Quick.Step-renner achteraf. “Het zijn de ouders van die jongen en hij was amper 24 toen hij overleed. Ze hebben daar natuurlijk dat gedenkteken voor hem. Er was een fanclub aanwezig en zijn moeder stond met de tranen in de ogen. Toen kreeg ik het ook wel even moeilijk. Het maakte toen wel echt even indruk op mij.” 

Son moet het leger niet in

Stel je het eens voor: je bent een ster bij Tottenham en in de fleur van je leven, maar een legerdienst hangt boven je hoofd. Son Heung Min worstelde jarenlang met die situatie, maar kwam uiteindelijk toch als winnaar uit de strijd. Alle Zuid-Koreanen moeten voor hun 28ste het leger in, enkel bij een bijzondere sportieve prestaties maakt de Zuid-Koreaanse regering een uitzondering. Op de drempel met zijn 26ste verjaardag vatte Son als vedette van de nationale ploeg de Aziatische Spelen in Indonesië aan. Eindwinst was broodnodig en zowat de laatste kans om aan de militaire dienst te ontsnappen. En jawel: voetbalsprookjes bestaan. 

Al liep de weg naar een ‘happy end’ niet zomaar van een leien dakje. Zo besliste een penalty in minuut 118 de kwartfinale tegen Oezbekistan, Son durfde niet te kijken toen zijn landgenoot die succesvol voor z’n rekening nam. De halve finale tegen Vietnam was een makkelijkere klus, en na een 2-1-zege tegen Japan na twee assists van jawel... Son, brak het feest helemaal los. Z’n carrière hoefde dus geen twee jaar ‘on hold’ te staan om zijn vaderland te dienen. “Normaal ben ik niet nerveus, maar voor deze finale kon ik niet slapen”, zei hij achteraf. “Ik werd knettergek.” De vreugdetaferelen met de trofee in de hand zijn dan ook ongezien, zowat iedereen spurtte na het laatste fluitsignaal naar een dolgelukkige Son. 

Koen Naert: van verpleger tijdens aanslagen tot Europees kampioen marathon

Van empathische verpleger in het Militair Ziekenhuis van Neder-Over-Heembeek naar Europees kampioen in twee jaar tijd: Koen Naert (28) schreef een straf verhaal op het EK in Berlijn, waar hij op 12 augustus 2018 als eerste Belg in 47 jaar tijd de gouden plak veroverde.

Na 42,195 km lopen onder een loden zon lag de finish van de marathon aan de Gedächtniskirche, in hartje Berlijn. Een kerk die nog de littekens draagt van de Tweede Wereldoorlog. Koen Naert weet uit eerste hand welke schade terreur kan aanrichten. Toen hij op 22 maart 2016 onderweg was naar zijn kinesist in Leuven, hoorde hij op de radio alarmerende berichten over de aanslagen in Zaventem en Brussel. Naert, die zijn job als verpleegkundige in het brandwondencentrum in het Militair Ziekenhuis net op een laag pitje had gezet om zich voltijds op de marathon toe te leggen, aarzelde niet. Hij belde zijn dienst op. Naert herinnert zich zijn eerste patiënt: een dame die voorheen al één oog kwijt was, bloedde heftig uit het andere. Hij deed er alles aan opdat ze niet blind zou worden. “Ik heb tot ’s avonds laat geholpen.”

Naert doorzwom trouwens heel wat watertjes alvorens een grote held van de Belgische natie te kunnen worden. Hij beproefde eerst zijn geluk in de cross en op de lange afstanden (5.000 en 10.000 meter). Op nationaal niveau kon hij mee, maar op EK’s was hij een middenmotor. Het gevolg: de Vlaamse Atletiekfederatie weigerde zijn contract als topsporter te verlengen. Tests wezen uit dat Naert geboren was voor de langere afstanden en dat was ook de Waalse atletiekliga niet ontgaan. Zij beslisten eind 2015 om hem te financieren. Uiteindelijk een gouden zet. 

Tokio 2020, dat staat nu in zijn agenda al in het rood omcirkeld. En wanneer hij klaar is met zijn sport, dan wacht hem weer het gewone leven, als verpleger. Want als de aanslagen hem één zaak leerden, dan wel dat hij zich nuttig kan en wil maken. Het is een roeping. Een beetje zoals de marathon. 

4
REUTERS

Broeckx fietst na 2,5 jaar opnieuw

Stig Broeckx, het medische wonder. 2,5 jaar geleden belandde de renner van Lotto-Soudal na een aanrijding met twee motards in de Ronde van België in coma. Een leven als plant leek het hoogst haalbare, maar eind december 2018 haspelt de 24-jarige Limburger weer toertjes af. Het evenwicht bewaren is nog lastig en zelf stoppen met de fiets lukt ook nog niet. Toch was zijn vooruitgang het afgelopen jaar een heus mirakel. 

“Wij kunnen dat nauwelijks vatten hoe moeilijk het voor hem is”, vertelde zijn vader eerder deze maand in Het Laatste Nieuws. “Maar hij blijft ons en de dokters maar verbazen. Hij heeft vijf maanden in coma gelegen en het jaar dat daarop volgde was ook nog één grote waas. Bewegen, eten, spreken: alles heeft hij opnieuw geleerd. En dus ook fietsen. Met zo’n traptoestelletje aan z’n voeten is hij begonnen, daarna op de hometrainer, dan met een ligfiets en vervolgens met een driewieler. Hoe die jongen zich elke dag in de revalidatiekliniek in Overpelt weer afpeigert, dat is ongelofelijk. Dokters zeggen ons dat ze zo’n gedrevenheid zelden meemaken. Wij wisten al dat onze Stig één brok karakter is, anders kan je geen universitaire studies met topsport combineren.” 

Wat de toekomst nog in petto heeft, daar kan niemand een zinnig woord over zeggen. “Hoe fantastisch onze zoon het nu doet, dat hadden wij op de bange dagen nooit durven hopen”, zegt vader Broeckx. “Hij verbetert zich elke dag. Er zijn periodes geweest dat hij na tien minuten alweer was vergeten waar een gesprek over ging, maar ook dat gaat nu merkbaar beter. We zien wel: wij spreken niet meer in termen van niveau.” Ook Stig zelf weet goed van waar hij komt. “Nu kan ik zeggen: ik ben gelukkig. Ik kijk niet naar wat ik niét kan, maar ik kijk achterom. Als ik zie hoeveel vooruitgang ik al heb gemaakt, dan voel ik me vandaag heel goed.”

Maarten van der Weijden zamelt vijf miljoen euro in voor kankeronderzoek

Diepe buiging voor Maarten van der Weijden (37). Zijn prestatie eind augustus tijdens de Elfstedentocht leverde ruim vijf miljoen euro op voor kankeronderzoek. De Nederlander werd na 163 van de 200km - oftewel 55 uur zwemmen - uitgeput en kotsmisselijk afgevoerd, maar het afzien bleek naderhand niet voor niets.

Je moet al een dertiger zijn om herinneringen te hebben aan de laatste editie van de laatste Elfstedentocht, op 4 januari 1997, met Henk Angenent als winnaar. Maarten van der Weijden zorgde 21 jaar later in volle zomer voor een nieuwe opstoot van Elfstedenkoorts bij onze noorderburen. De olympisch kampioen op de 10 km in open water van Peking 2008 ging om 4 uur in Leeuwarden van start. Zijn doel: 200 km zwemmen en tegelijk geld inzamelen voor de KWF Kankerbestrijding. Van der Weijden is zelf ex-leukemiepatiënt.

4
ANP

Zijn zwemtocht werd na 163 km dus noodgedwongen een halt toegeroepen. Na onderzoeken en een aantal uren slapen in het ziekenhuis, haalde hij uiteindelijk toch zijn dik verdiende huldiging in Leeuwarden. Niet zwemmend, maar per boot en brancard werd de langeafstandszwemmer naar het podium in de Friese hoofdstad gebracht. “Ik heb alles gegeven, ben helemaal leeg. Daarom is het hartverwarmend dat al deze mensen hier zijn”, zei hij aangedaan.

4
ANP

Poll

Welk sportverhaal vind jij het mooiste?

  • Van Dijk troost scheidsrechter 11%
  • Jonge racepiloot verliest benen en finisht op podium bij comeback 10%
  • Japanse fans ruimen tribunes op na WK-uitschakeling 13%
  • Ouders Casartelli ontmoeten talent vernoemd naar hun zoon 2%
  • Son moet het leger niet in 7%
  • Koen Naert: van verpleger tot Europees kampioen 13%
  • Broeckx fietst na 2,5 jaar opnieuw 31%
  • Van der Weijden zamelt vijf miljoen euro in voor kankeronderzoek 13%
838 stemmen

Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.

Lees meer