4
Getty Images

De dag dat de wereld kennis maakte met José Mourinho of hoe de Special One in 2004 zijn eerste CL-beker won

Normaal kreeg u deze weken de kwartfinales van de Champions League op de buis. Aan het eind van de maand ook nog eens twee halve finales. Nu u het beste voetbal van de planeet moet missen, doken wij in het ­archief. De beelden van de 27 Champions Leaguefinales kan u de komende weken ­herbekijken op HLN.be, met telkens het verhaal achter de finale hieronder. Vandaag: de triomf van José Mourinho met FC Porto in 2004.

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Pleased to meet you

Hope you guess my name

But what’s puzzling you

Is the nature of my game

(Uit Sympathy for the Devil, Rolling Stones)

José Mourinho.

Vreemd genoeg bleef-ie voor het grote publiek een tijdje onder de radar.

Toen Milan in de lente van 2003 de Champions League won, had één week eerder FC Porto de Europa League op zijn naam geschreven.

Nobody cared.

Enkele maanden later zouden de mensen toch al eens opkijken. Toen die coole, jonge coach in zijn wapperende, zwarte overjas de zijlijn van Old Trafford af rende richting zijn juichende spelers aan de cornervlag - Porto had zonet gescoord en daarmee Manchester United uitgeschakeld in de 1/8ste finale van het kampioenenbal.

Soit, Porto liep verder niet in het oog toen op de betaaltelevisie - nog steeds niet. De man verdween weer uit het gezichtsveld.

Porto klopte Lyon in de kwartfinale en - mensenlief - Deportivo La Coruna in de halve finale. Maar ook die prestaties haalden de cover niet van de internationale pers. Wél, bijvoorbeeld, de uitschakeling van Los Galácticos uit Madrid in het Prinsdom van Monaco.

26 mei: finale van EC1 Porto-AS Monaco.

4 José Mourinho en zijn speler Vitor Baia tijdens de gewonnen Champions League-finale van 2004.
Photo News José Mourinho en zijn speler Vitor Baia tijdens de gewonnen Champions League-finale van 2004.

25 mei - de voltallige internationale pers zat samen in een zweterige tent op de parking van de AufSchalke Arena in Gelsenkirchen.

Monaco-trainer Didier Deschamps sprak als eerste. Een beetje arrogant. Deschamps wilde enkel antwoorden in het Frans. Ook de vragen van de Italiaanse media - Deschamps was ex-Juventus - wuifde hij weg. Het ene cliché na het andere - in Het Laatste Nieuws van 26 mei was Deschamps een voetnoot.

Toen kwam die andere vent. 41 jaar. Charisma van boven tot onder.

Hij vertelde hoe ‘s morgens toen hij het huis verliet om naar de luchthaven te trekken, zijn zoontje hem een tekening in de handen had gestopt. Papa met de beker.

“Ik kan niet terugkomen zonder de beker - een vader ontgoochelt zijn zoon niet”, sprak de man, krop in de keel. In vier of vijf talen. Hij kon Portugees, Engels, Spaans en een mondje Italiaans.

De héle tent hing aan zijn lippen.

De Britse pers sprak erover dat hij na de finale zou tekenen bij Chelsea.

Plots had-ie ieders aandacht.

Pleased to meet you

Hope you guess my name

4 Jose Mourinho op de perscoferentie voorafgaand aan de CL-finale van 2004.
AP Jose Mourinho op de perscoferentie voorafgaand aan de CL-finale van 2004.

José Mourinho.

‘s Anderendaags won FC Porto natuurlijk die wedstrijd. 3-0, zonder pardon. Voor het eerst won een club die niet uit de vier grote competities kwam de Champions League. Die zomer pakte Mourinho met Porto ook nog de Portugese titel en beker.

Aldus sprak Deschamps na de wedstrijd: “We probeerden alles, maar Porto is defensief een sterke ploeg.”

De quote viel tussen de plooien. Wisten wij veel waar José Mourinho voor stond.

But what’s puzzling you

Is the nature of my game

Maar dat hij niet zómaar iemand was, was snel duidelijk die avond in Gelsenkirchen. Bij de huldiging weigerde Mourinho om zijn medaille om de nek te doen. Het was zijn symbolisch gebaar om te tonen dat zijn hoofdstuk bij Porto in zijn gedachten dán al voorbij was.

Het begin van het einde - eerlang kreeg Mourinho het brandmerk van hautaine narcist.

Enkele dagen later introduceerde hij zichzelf aan de Britse pers met de historische woorden: ‘I’m not one of the bottle - I think I am a special one.’

José Mourinho zou in de twintig jaar die volgden op de avond in Gelsenkirchen uitgroeien tot de meest markante, meest boeiende, meest besproken en meest beschreven voetbaltrainer. Hij reeg gedurende tien jaar de successen aan elkaar.

FC Porto heeft na het vertrek van José Mourinho nooit meer de Champions League gewonnen. 

FICHE

Datum: 26 mei 2004

Stadion: Arena AufSchalke

Toeschouwers: 53.040 

Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen

AS Monaco: Roma, Ibarra, Rodriguez, Givet (72' Squillaci), Evra; Bernardi, Zikos, Cissé (64' Nonda); Rothen, Giuly (23' Prso); Morientes.

Porto: Baia, Ferreira, Carvalho, Costa, Valente; Maniche, Costinha, Mendes; Deco (85' Pedro Emanuel); Derlei (78' McCarthy), Carlos Alberto (60' Alenichev).

Doelpunten: 39' Carlos Alberto (0-1), 71' Deco (0-2), 75' Alenichev (0-3).

Geel: Jorge Costa, Nuno Valente, Carlos Alberto.

4 Jose Mourinho FC Porto Champions League 2004
RV Jose Mourinho FC Porto Champions League 2004

4 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Jos Vangeel

    Alleen Mourinho kan een CL-beker winnen met Porto

  • James Leidelmeyer

    Vergeet Ajax niet in 1995, toen heette het ook al Champions League

Lees meer