6
PN

De finale waarin de ‘tuveneir’ een laatste keer toverde: “Die idioot in de tribune wil dat ik Boli laat staan”

Normaal kreeg u deze week vier spetterende kwartfinales op de beeldbuis. En volgende week nog eens de terugmatchen. Aan het eind van de maand ook nog eens twee halve finales. Nu u het beste voetbal van de planeet moet missen, doken wij in het ­archief. De beelden van de 27 Champions Leaguefinales kan u de komende weken ­herbekijken op HLN.be, met telkens het verhaal achter de finale hieronder. Vandaag: de finale van 1993 tussen het Olympique Marseille van wijlen Raymond Goethals en AC Milan.

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Het tactische plan van Goethals voor de wedstrijd tegen AC Milan:

6 .
Rv .

Raymond Goethals foetert: “Le con dans la tribune insiste pour que Boli ­continue.” Hulp komt van bovenaf. Per walkietalkie beslist voorzitter Bernard Tapie, idioot in de tribune, mee de eerste Champions Leaguefinale. Een duizelende ‘tuveneir’ regisseert zijn perfect adieu. Voor eeuwig Europees kampioen.

München, 26 mei 1993, iets voor negen. Basile Boli, verdediger van Marseille, krijgt een tik en tast naar de bil. Hij vraagt om een vervanging. De ver­zorging lijkt een eeuwigheid te duren. Op de bank wordt er naar mekaar gekeken. Jean-Pierre Bernès, algemeen manager, duwt een vinger in zijn oor en neemt zijn walkietalkie.

Zijn bemoeizieke voorzitter, Bernard Tapie, komt met de orders. Tapie: “Goethals, zo zag ik, was klaar om een vervanging door te voeren. Ik zeg tegen mezelf: putain, ils vont le changer. Ik heb mijn walkie­talkie gepakt en geschreeuwd: ‘Boli komt er niet af. Geen ­denken aan!”

6 Goethals met Tapie voor de aftrap van de bewuste Champions League-finale in 1993.
PN Goethals met Tapie voor de aftrap van de bewuste Champions League-finale in 1993.

Goethals tegen Alain Ronsse, die zijn memoires neerpende en ghostwriter was voor de ­column ‘Nie Zievere... Speile’ in deze krant: “Rudi Völler krijgt het op zijn heupen. Hij vraagt me waarop ik wacht om Boli te vervangen. Ik zeg hem: ‘Ik wil wel. Je veux bien, Rudi, maar ‘le con dans la tribune’ wil dat hij blijft staan.’ Bernès, die naast mij op de bank zat, stond doorlopend in verbinding met de president. Hij heeft me dus ­horen zeggen: ‘die idioot in de tribune’.”

‘Dankzij’ Tapie

Monsieur Tapie, succesvol zakenman, is niet de makkelijkste om mee samen te werken. Ongeduldig, impulsief en bijzonder vermoeiend. Mooi­prater en foefelaar. Hij is de poppenspeler bij l’OM. Regelmatig belt hij Goethals – een nachtraaf – na middernacht om een eitje te planten of zijn ongenoegen te uiten. Om de haverklap stormt hij de kleedkamer in om tactische instructies uit te delen of om de spelers uit te kafferen. Goethals biedt hem op een sluwe manier het hoofd. Wanneer Tapie weg is, vertelt hij zijn spelers: “Ik hoop dat jullie niet geluisterd hebben naar zijn onzin. De president kent er niks van.”

Behalve misschien die ene keer in München. Op een corner vanop rechts, die er eigenlijk geen was, knikt Basile Boli voor Frank Rijkaard de openingstreffer binnen. Tegen het grote AC Milan, met Baresi, Maldini, Van Basten maar zonder Gullit, overleeft Marseille ook na rust. Goethals klopt zich op de borst. Hij kent het spel van Milan zo goed dat hij ze in de aanloop niet eens meer wil gaan ­scouten. “Dat Marseille wint, is dankzij zijn president”, zegt ­Tapie, niet vies van eigen lof.

6
Reuters

In zijn leven heeft Goethals ­zelden achteromgekeken. Die laatste minuten van de finale heeft hij nog vaak herbeleefd. Op 71-jarige leeftijd tovert de ‘tuveneir’ een laatste keer. Uit zijn hoed komt de heilige graal.

Kapot van de stress

Goethals in zijn memoires: “Ik loop als een gek het veld op. Ik weet niet waarheen. Ik val in de armen van Tapie, van Barthez, van Boli, van Völler. Alles wordt wazig. Ik kan mijn tranen niet bedwingen. Ik krijg een por in de rug. Iemand hijst mij op het podium. En daar staat ‘hij’: de Beker met de ‘Grote Oren’. Ik hef hem boven het hoofd. Ze moeten mij helpen, want mijn krachten begeven. Ik zwijmel. Kapot van de stress. Ik snak naar adem en krijg het benauwd. Het feest gaat aan mij voorbij.”

“Terwijl ik met Tapie de trap ­opklim naar de perszaal, zegt hij: ‘Je vais dire que tu restes encore un an. Dat je nog een jaar blijft.’ Ik repliceer: ‘Doe het niet, president. Ik heb mijn doel bereikt en mijn lichaam zegt stop.’ Als een televisieploeg vraagt wat er aan de hand is, hoor ik Tapie roepen: ‘Le Belge me fait chier!’ Ik kom niet meer terug op mijn beslissing.” Eenzaam op de bank laat Goethals alles los. Boli zet zich naast hem. “Voilà, ik ben er. Het is mooi ­geweest. Héél mooi.” Adieu.

Een week later barst in Frankrijk het omkoopschandaal rond Valenciennes-Marseille helemaal los. Het rijk van Tapie valt als een kaartenhuisje in ­elkaar, maar die Europese ­trofee nemen ze hem niet af. Goethals komt niet in ­opspraak. Champion d’Europe, pour l’éternité. 

6
PN

FICHE

Olymp. Marseille - AC Milan 1-0

26 mei 1993 

• Olympiastadion, München

• Toeschouwers: 64.400

• Scheidsrechter: Kurt Röthlisberger (Zwi)

• Marseille: Barthez • Eydelie, Angloma (64’ Durand), Boli, Desailly, Di Meco • Sauzée, Deschamps • Pelé, Bokšić, Völler (80’ Thomas) 

• AC Milan: Rossi • Tassotti, Costacurta, Baresi, Maldini • Donadoni (56’ Papin), Albertini, Rijkaard, Lentini • Van Basten (85’ Eranio), Massaro

• Doelpunten: 43’ Boli (1-0, assist Pelé)

• Gele kaarten: 31’ Di Meco, 39’ Lentini, 56’ Boli, 70’ Barthez 

6 RAYMOND GOETHALS EN TAPIE
RAYMOND GOETHALS EN TAPIE

Lees ook: 

“Milan heeft geen wereldploeg”: woorden waar wijlen Johan Cruijff snel spijt van kreeg in de CL-finale van 1994

Karatetrap, gouden wissel en legendarische terugkeer naar Amsterdam: de krachttoer van Louis van Gaal in CL-finale van 1995

2 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.
  • Karin Deneyer

    Een beetje respect is hier misschien wel op zijn plaats brent.

  • Brent Van Tongerloo

    Was bekend voor zijn vele omkoopschandalen onder andere met Standard, en de beroemde uitspraak"Als wij het niet doen (omkopen) doet een ander het wel". Een schande voor de sport , only in Belgium kan het dat zulke figuren achteraf op een pied de stal worden gezet. Bernard Tapie was nog erger, het zou dan ook onwaarschijnlijk zijn dat aan deze CL eindwinst geen reukje zou hangen.

Lees meer