15 Vrouwen en kinderen wachten al zitten geduldig op de komst van de vrachtwagen. Op de voorgrond: Mama Sodoh met dochtertje Kadan.
Vrouwen en kinderen wachten al zitten geduldig op de komst van de vrachtwagen. Op de voorgrond: Mama Sodoh met dochtertje Kadan.

Onze reporters in Somaliland, waar hongersnood bevolking extra hard treft: "Uren gestapt voor eten dat ze niet krijgen"

Tientallen kilometers hadden ze gestapt, bij 30 graden en onder een blakende zon. Hun doel: een zak bloem, een zak rijst en zes flessen olie. ­Duizenden gezinnen zaten ­gisteren te wachten op een voedsel­bedeling in Somaliland. Onze ­reporters zagen hoe ze na 2,5 uur te horen kregen dat er te weinig eten was voor iedereen. En prompt werd alles voor hun ogen ­terug op de trucks geladen.

Fatima en Sodo, twee jonge moeders, zitten zij aan zij te wachten met hun jonge kinderen op de schoot. Fatima's zoontje Khalid is zes maanden, Sodohs dochtertje Kadan acht maanden. "Toen Sodoh hoogzwanger was, hebben we onze thuis achtergelaten en zijn we met onze gezinnen ­richting Wajaale vertrokken", vertellen de ­mama's. Ze woonden in het oosten, maar ­trokken richting de grens met Ethiopië. Daar is hier en daar nog een beetje groen om hun laatste geiten in leven te houden. "We zijn maanden ­onderweg geweest. Onze kindjes zijn allebei ­onderweg naar hier geboren. En vandaag is onze geluksdag: we krijgen eindelijk iets te eten!" Het 'National Drought Committee' van Somaliland heeft voedsel verzameld voor meer dan 40.000 gezinnen. ­Vandaag verdelen negen ­aftandse trucks dat in de ­regio rond Wajaale, een klein stadje op de grens met Ethiopië. Gezinnen uit een streek van enkele honderden vierkante kilometers verzamelen op een zestal verdeelpunten. Velen hebben pas de dag ervoor gehoord over de bedeling, van een ­ander gezin of een ­toevallig passerende soldaat.

15
15
15

Sterkste ezels

Fatima en Sodo zitten bij een van de verdeel­punten, een open vlakte rond enkele hutjes, ­samen met honderden andere vrouwen. Ze zijn muisstil. Bij de mannen, die wat verderop ­samentroepen, gaat het er anders aan toe. Daar worden hoge piefen van het leger en de politie in de menigte gestuurd, om hen aan te manen kalm te blijven als straks de vrachtwagen met voeding arriveert. "In rijen, graag. Ook al is het lang ­wachten geweest", zegt een legeroverste, terwijl hij met een flesje water zwaait. Pijnlijk. "En kalm blijven. En niet vechten! Er is genoeg voor ­iedereen!" Veel vluchtelingen zitten van 's ochtends vroeg te wachten. Sommigen zijn 's nachts al vertrokken en hebben uren gestapt. Enkelen hebben hun sterkste ezels meegenomen om zo veel ­mogelijk zakken op hun kar te laden. Rond tien uur stoppen twee vrachtwagens en beginnen de mannen van het droogtecomité - geholpen door de sterkste mannen uit de wachtende massa - de voedselpakketten op hoopjes te leggen. Per gezin een zak met 50 kilo bloem uit Ethiopië, een zak met 25 kilo rijst uit China en nog een karton met 6 flessen olie - 18 liter in totaal. Daar moet een familie van vijf een maand mee overleven. De hongerige vluchtelingen kijken kalm toe. Het is dertig graden en de zon brandt hard op onze hoofden. Tweeënhalf uur na de aankomst van de trucks zijn de mannen nog altijd aan het uit­laden.

15
15
15
15

'No worries!'

Tot een een verantwoordelijke van de voedselbedeling een drastische en onbegrijpelijke ­beslissing neemt. Hij heeft wat zitten tellen en is tot de vaststelling gekomen dat er niet genoeg is voor iedereen: er zijn voedselpakketten voor 400 gezinnen en er zitten wel een duizendtal mensen te wachten om een pakket voor hun ­gezin mee te nemen. En dus... laat hij alles terug opladen in de vrachtwagens. Terwijl de Somalilanders verbaasd staan te kijken en de politie met wapens en stokken een barrière vormt tussen de hongerige massa en het voedsel, neemt de ­verantwoordelijke vanachter het politiecordon een megafoon. "Er is te weinig. Dus delen we niks uit. Morgen keren we terug. Met méér voedsel. No worries!" De trucks rijden weg. Bij de wachtenden klinkt hier en daar verontwaardiging, maar ze kunnen niks anders doen dan terug naar hun hutjes ­stappen. Een tocht van ettelijke uren. Opnieuw. We zien Fatima en Sodoh met hun mannen en kindjes wegstappen en langzaam weer kleine stipjes worden in het dorre landschap.

15
15

Wanneer Benoit en ik ook willen vertrekken, komt een moeder met haar dochter van 17 naar ons toe. "Ze is ziek, ze moet dringend naar het ziekenhuis. Longontsteking. We halen dat niet te voet..." In onze terreinwagen - met chauffeur, tolk, een soldaat met een kalasjnikov en een hoop materiaal - is amper nog plaats. Maar met Benoit in de laadbak krijgen we de twee vrouwen er nog nét bij en rijden met hen naar het ­dichtstbijzijnde ziekenhuis, het Medical Health Centre in Wajaale. Onderweg geven we hen ­water.

15
15

Gered

Dokters zijn in het ziekenhuis in de weer met slachtoffers van ondervoeding, vooral jonge ­kinderen en baby's. "We behandelen momenteel 205 kinderen onder de vijf jaar", zeggen ­teamleider Mohamed Migini en ondervoedingsspecialist Abdelkader M'hamed. Ze nemen een bandje vast met vier gekleurde zones, waarmee ze de omtrek van het bovenarmpje ­meten. "We houden het bandje rond de arm en kijken we welke kleur zichtbaar is in het vakje. Groen is ­veilig, geel betekent dat het kind in de ­risicozone zit, oranje is matig ondervoed, rood ernstig ­ondervoed." Wat later stappen mama Roma en haar 18 maanden oude dochtertje Nora binnen. "Nora is 75 centimeter groot en zou eigenlijk 9,1 kilo moeten wegen", zegt ­Abdelkader. "Toen ze hier toekwam, woog ze amper 6,5 kilo. Het bandje kleurde rood. Maar we hebben haar ­kunnen redden." Voor onze ogen krijgt Nora, die intussen 600 gram bijkwam, het meetbandje ­opnieuw aan. Het vakje kleurt nog een beetje rood, maar vooral geel - ze is dus op de goede weg. "Gered!", zeggen de dokters. "Nora is bij de gelukkigen."

Morgen trekken onze reporters verder naar het oosten, naar de omgeving van Burao, een stad in de zwaar getroffen regio Toghdeer.

15
15
15

20 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels
  • vumilia namushosi

    Meneer Jonas: U zal dus bepalen wie mens is en wie niet? Bon?! Een mens is vrij op eigen mening en de uitgesproken meningen hieronder zijn misschien gebaseerd op gebeurtenissen uit het verleden en genoeg op het bord met eigen problemen. Ok, mijn hart bloed ook voor die kinderen maar dat blijft daar maar duren. En ik heb op het eind van de maand ook niks over om op te sturen. U wel? Chapeau, doen. Maar u doet dit maar om uw zelf te sussen want de mensen gonder hebben er eigenlijk niks aan.

  • Andre DM

    Het stopt met geven , het verdwijnt als sneeuw in de zon , de graaiers verdelen het onder hun ( armen ) begrijpe wie begrijpe kan